Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Rudenko rzucił się do przodu bez ostrzeżenia. Był większy, młodszy i przyzwyczajony do wygrywania siłą. Dla większości ludzi jego waga i szybkość zadecydowałyby o wyniku. Ale ciało zapamiętuje to, czego się nauczyło, dłużej niż umysł. Umiejętności rozwijane przez dwa lata w górach i wzmacniane kolejnymi latami czujności nie zblakły wraz z formą.
Walka nie trwała długo. Nie pamiętam jej jako pięknego popisu ciosów i nie będę udawał, że wymagała jakichś umiejętności. Pozostał tylko ciężki oddech, uderzenie ramieniem o metal, śliski pył pod stopami i krótkotrwały ból w ramieniu, naderwanym wiele lat temu. Minutę później Rudenko leżał na podłodze pod ścianą. Nadal żył i był przytomny, ale nie był już w stanie zaatakować.
Usiadłem obok niego, nie górując nad nim. Nie chciałem grać roli sędziego. Sędzia opiera się na prawie, a prawo odwróciło się ode mnie. Byłem mężem kobiety, którą uważał za nikim.
„Nosisz ten mundur od dawna” – powiedziałem. „I uznałeś, że daje ci prawo wyboru, czyje życie jest ważne. Życie Mariny nic dla ciebie nie znaczyło. To tylko kobieta, którą spotkałeś pewnego wieczoru na drodze”.
Rudenko ciężko oddychał i milczał.
Powiedziałem mu, że walczyłem na dalekiej wojnie, widziałem młodych mężczyzn ginących za słowa o obowiązku i ojczyźnie, a potem wróciłem i odkryłem inną wojnę – taką, która toczyła się w biurach, radiowozach i podrobionych dokumentach. To nie była wojna na wybuchy. Tutaj można było zniszczyć człowieka, a potem, kilkoma linijkami, zbrodnię przekształcić w wypadek.
„Ta wojna to wy, Melnyk i Sawczenko” – kontynuowałem. „Każdy zrobił swoją część. Ty ją odebrałeś. On przerobił to, co się wydarzyło. Inni odwracali wzrok, bo tak było wygodniej”.
Rudenko ochryple powiedział, że nie będę w stanie niczego udowodnić. Zgodziłem się. Każdy, kto planuje iść do sądu, potrzebuje dowodów. Nie liczyłem już na proces.
Przypomniałem im, że Marina nie piła, że ma zupę w domu, otwartą książkę na stole i że po prostu wraca z pracy. Nie była bohaterką ani kluczowym świadkiem i nie miała nic wspólnego z niebezpiecznymi sprawami. Była zwykłą kobietą. Właśnie dlatego to, co się stało, było tak przerażające: wybrali ją nie z byle powodu, ale dlatego, że mogli.
Spojrzenie Rudenki zmieniło się na chwilę. Nie wiem, czy był w tym żal. Może po prostu w końcu zdał sobie sprawę, jak bardzo go szukałem i ile miesięcy poświęciłem na przygotowania do tej nocy. Powiedział, że trafię do więzienia. Odpowiedziałem, że to prawdopodobne.
- Ale najpierw skończy się twoja bezkarność.
