Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Rudenko zatrzymał się przy bramie i długo nie wchodził. W przeciwieństwie do Melnika, umiał słuchać. Stał nieruchomo przez kilka sekund, po czym zapalił zapalniczkę, oświetlił przestrzeń przed sobą i natychmiast zgasił płomień. Jego oczy musiały przyzwyczaić się do ciemności. Rozumiał to.
Zobaczyłem jego sylwetkę na tle nieco jaśniejszego nieba. Wysoki, potężny, pewny siebie. W normalnym życiu taka sylwetka zmusiłaby ludzi do ustąpienia, zanim jeszcze padłoby żądanie. Rudenko żył wystarczająco długo bez poważniejszych konsekwencji, by uznać ostrożność za zbędną. W końcu wszedł do środka.
„Jest tam ktoś?” zapytał spokojnie.
Nie było odpowiedzi. Podszedł głębiej, zatrzymał się przy pierwszym rzędzie maszyn i zawołał ponownie. Jego ręka na chwilę opadła na pusty pasek; poza służbą nie miał przy sobie broni. Wyszedłem zza ogromnej prasy i stanąłem kilka kroków dalej.
Rudenko szybko się odwrócił. Jego reakcja była dobra. Spojrzeliśmy na siebie w niemal całkowitej ciemności, aż mnie rozpoznał. Najpierw w jego spojrzeniu pojawiło się napięcie, a potem twarz znieruchomiała.
„Ty” – powiedział.
- I.
Zapadła między nami cisza. Ocenił odległość, położenie wejść, moje dłonie, swoje możliwości. To jeszcze nie był strach. Raczej nieprzyjemne zaskoczenie człowieka, który nagle odkrywa, że przedmiot, który dawno skreślił, nagle znalazł się przed nim.
- Czego chcesz?
— Rozmawiać.
Uśmiechnął się tym samym kącikiem ust.
- No to powiedz to.
Zadzwoniłem do Mariny Siergiejewnej Kowalenko. 21 lutego. Niebieska kurtka puchowa, sklep na ulicy handlowej, ósma wieczorem. Radiowóz. Dwóch policjantów bez formalnego aresztowania. Nocna jazda i pobocze w pobliżu składu ropy naftowej.
Rudenko milczał, nie przerywając. Kiedy skończyłem, powiedział, że nie rozumie, o czym mówię. Jego głos pozostał spokojny, ale brzmiała w nim szorstkość kogoś, kto postanowił już zaprzeczyć wszystkiemu do końca.
„Rozumiesz” – odpowiedziałem. „Oboje rozumiemy”.
Atmosfera zdawała się gęstnieć. Tak to się dzieje na sekundę przed walką, kiedy decyzja już zapadła, mimo że nikt jeszcze się nie ruszył. Rudenko zapytał, co planuję zrobić: złożyć kolejną rezygnację, złożyć skargę czy przejść z urzędu do urzędu. W jego tonie słychać było dobrze mi znaną pogardę.
Powiedziałem, że już złożyłem wniosek i znam wynik. Wtedy zażądał wyjaśnienia, dlaczego przyszedłem. Odpowiedziałem: żeby mu powiedzieć jedną rzecz.
- Który?
— Młynarz już słyszał.
