Młodzi policjanci przekroczyli granicę, zabierając ze sobą żonę wojskowego, nie wiedząc, kto wkrótce wróci do domu.
Młynarz pojawił się około wpół do dziewiątej, spóźniony prawie trzydzieści minut. Usłyszałem go na długo, zanim zobaczyłem światło latarni. Jego stopy szurały po żwirze, kamienie rozsypywały się pod stopami. To był dźwięk człowieka przekonanego, że miejsce jest bezpieczne i że na niego czekają.
Belka odbiła się od ziemi przed wejściem, a następnie przesunęła po ścianie i zardzewiałych maszynach. Młynarz zatrzymał się w szerokim otworze i cicho zawołał do tego, na którego się umówił. Nie było odpowiedzi. Zaklął, zrobił jeszcze kilka kroków i ponownie zapytał, czy ktoś jest. W jego głosie słychać było irytację, a nie zaniepokojenie.
Byłem za nim. Wszystko zajęło mi mniej niż minutę. Nie pamiętałem żadnych pojedynczych ruchów, tylko znajomą sekwencję, którą moje ciało wykonało, zanim zdążył to zrobić umysł. Latarka wypadła z ręki Melnika, potoczyła się po podłodze i snop światła uderzył w ścianę. Próbował się wyrwać i krzyczeć, ale wkrótce leżał na betonie, związany, z paskiem materiału na ustach. Nie uderzyłem go mocniej niż było to konieczne i nie sprawiłem mu niepotrzebnego bólu.
Podszedłem do ściany, usiadłem i zapaliłem papierosa. To był jedyny, jakiego paliłem od miesięcy. Dym był gorzki, papier trzeszczał, a płomień oświetlał moje palce przez kilka sekund. Miller najpierw drgnął, potem zdał sobie sprawę, że lina ani drgnie i zamarł. Jego oddech stopniowo się uspokoił, ale w ciszy wciąż wydawał się zbyt głośny.
Kilka minut później podniosłem leżącą latarnię i podszedłem do niego. Skierowałem światło nie na niego, ale na swoją twarz. Strach przed nieznanym w jego oczach ustąpił miejsca napiętemu rozpoznaniu. Może widział mnie na komisariacie albo usłyszał moje nazwisko od Sawczenko. Wymieniłem imię Mariny, datę jej zaginięcia i zapytałem, czy pamięta tamten wieczór.
Melnik coś mruknął. Powiedziałem, że nie potrzebuję odpowiedzi, bo już wszystko wiem. Przedstawiłem się: Andriej Kowalenko, mąż kobiety, którą wsadzili do radiowozu przed sklepem. Wyraz twarzy Melnika się zmienił. Nie było w nim skruchy. Zaczął kalkulować opcje – co może zaoferować, do kogo zadzwonić, jak zyskać na czasie. Nawet przywiązany do zimnej podłogi, próbował przekuć to w układ.
Usiadłem obok niego i przypomniałem mu, jak wygodnie jest zamknąć sprawę: napisać o zatruciu alkoholowym, zastraszyć świadka, zmienić opinie lekarskie, poczekać, aż wdowiec przestanie chodzić od gabinetu do gabinetu. Dla niego to był jeden wieczór, który zniknął pośród dziesiątek innych. Dla mnie trwał on każdego dnia.
