Ludzie byli przekonani, że pies opłakuje zmarłą osobę, ale wkrótce stało się jasne, że powód jego zachowania był zupełnie inny.

Dlatego mowa ciała okazała się ważniejsza niż jakiekolwiek słowa. Ratownicy poruszali się powoli i nie robili nic, co mogłoby wyglądać na atak. Pozwalali matce widzieć swoje dłonie i obserwować każdy ruch. Nikt nie próbował gwałtownie złapać szczeniaka ani go odepchnąć. Ludzie musieli pokazać, że nie podchodzą jak przeciwnicy. Najmniejszy pośpiech mógł zniszczyć zaufanie zbudowane po karmieniu i sprawić, że matka ponownie zablokowałaby wejście do schroniska.

Pies obserwował z napięciem. Jej uwaga skupiła się na tych, którzy pochylali się w stronę dziury. Nie wiedziała jeszcze, dokąd zabiorą szczenięta ani czy wrócą do niej, więc jej naturalny niepokój pozostał. Jednak zachowanie ludzi pozostało spokojne i konsekwentne. Nie zrobili krzywdy ani jej, ani szczeniętom. Stopniowo matka pozwoliła im zbliżyć się na tyle, by móc zacząć uwalniać rodzinę z glinianego schronienia.

W tym momencie zaufanie nie wyrażało się poprzez czułość ani całkowity relaks. Suczka była gotowa do interwencji, gdyby wyczuła zagrożenie. Nie blokowała już jednak dostępu do szczeniąt ani nie próbowała odganiać ratowników. To wystarczyło, by kontynuować pracę. Ludzie zdawali się reagować na jej ciche przyzwolenie z równą powściągliwością: każdy kolejny ruch był powolny, wyraźny i przewidywalny.

Każde szczenię wyjmowano osobno, ostrożnie podtrzymując jego maleńkie ciałko. Przestrzeń była ciasna, co wymagało szczególnej ostrożności. Szczenięta, które wcześniej znały tylko ciepło matki i ściany płytkiego dołu, były wypuszczane jedno po drugim. Ratownicy nie spieszyli się. Ważne było nie tylko wyniesienie całej czwórki, ale także zachowanie spokoju psa, który nadal monitorował sytuację.

Kiedy pierwszy szczeniak został zabrany z kryjówki, matka pozostała czujna. Dla niej był to moment, w którym zaufanie zostało wystawione na próbę. Ludzie ostrożnie obchodzili się z maluszkiem, a pies widział, że nic złego mu się nie stanie. Potem przyszła kolej na kolejnego. I tak krok po kroku wszystkie cztery małe, futrzane tobołki zostały wyniesione z ciasnego, glinianego zagłębienia.