Ludzie byli przekonani, że pies opłakuje zmarłą osobę, ale wkrótce stało się jasne, że powód jego zachowania był zupełnie inny.

W zachowaniu zwierzęcia widoczna była wewnętrzna walka. Suczka potrzebowała jedzenia, ponieważ długotrwałe niedożywienie osłabiło ją. Jednocześnie bała się oddalić od miotu, nawet na chwilę. Każdy ostrożny krok naprzód kończył się zatrzymaniem. Nasłuchiwała, rozglądała się i była gotowa natychmiast wrócić do boksu. Głód przyciągał ją do jedzenia, a niepokój trzymał blisko szczeniąt, a żadna z tych emocji nie była dla niej słabą.

Nie potrafiła też odmówić jedzenia. Szczenięta były zależne nie tylko od jej obecności, ale także od stanu jej ciała. Im słabsza stawała się matka, tym trudniej było jej zapewnić szczeniętom ciepło i pożywienie. Wydawało się, że aby je chronić, musiała zrobić dokładnie to, czego się obawiała: opuścić kryjówkę i podejść do obcych. Ta krótka droga do pożywienia wymagała więcej odwagi, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

W końcu pies postanowił podejść. Początkowo jadł powoli, nieustannie obserwując ludzi. Jego ruchy pozostawały sztywne, jakby w każdej chwili mogło wydarzyć się coś niebezpiecznego. Jednak jego wyczerpane ciało rozpaczliwie potrzebowało jedzenia. Stopniowo ostrożność ustąpiła miejsca głodowi, a zwierzę zaczęło jeść szybciej, z tym desperackim zapałem, który zdradzał długą nieobecność w odpowiednim odżywianiu. Ludzie nadal czekali, pozwalając mu się nasycić, nie zakłócając jego kruchego spokoju.

Po jedzeniu nastrój suczki wyraźnie się zmienił. Nie nabrała od razu zaufania ani nie zapomniała o szczeniętach, ale wcześniejsze skrajne napięcie nieco zelżało. Nasycenie przywróciło jej trochę sił, a spokojna postawa ludzi pokazała, że ​​jedzenie nie było pułapką. Jej postawa stała się mniej defensywna. Nie było to całkowite poddanie się strachowi, a jedynie pierwszy ostrożny krok w stronę tych, którzy próbowali pomóc.

Teraz nadszedł najważniejszy etap akcji ratunkowej. Szczenięta trzeba było wyjąć z ciasnego dołu i przetransportować w miejsce, gdzie mogły zostać zbadane przez specjalistów. Było to niemożliwe bez zgody matki. W rozpaczliwych okolicznościach nawet zazwyczaj spokojny pies potrafi stać się zaciekłym obrońcą swojego potomstwa. Nie rozumie wyjaśnień i ocenia intencje obcych na podstawie ich ruchów, postawy, głosów i tego, jak blisko podchodzą do szczeniąt.