Ludzie byli przekonani, że pies opłakuje zmarłą osobę, ale wkrótce stało się jasne, że powód jego zachowania był zupełnie inny.

Wszystkim jej działaniom przyświecała jedna potrzeba: zapewnienie bezpieczeństwa szczeniętom. Dlatego zainteresowanie ze strony człowieka nie przyniosło jej od razu ulgi. Wręcz przeciwnie, im więcej uwagi przyciągało schronisko, tym większy był jej niepokój. Pies nie znał intencji osób, które zatrzymywały się w pobliżu. Dla niej każde podejście było ryzykowne. Nie mogąc wytłumaczyć swojego strachu ani poprosić o pomoc, robiła jedyne, co potrafiła: trzymała się blisko szczeniąt i obserwowała każdy ruch wokół nich.

Dopóki szczenięta pozostawały w pobliżu matki, czuły się względnie spokojne. Ciepło matki, znajomy zapach i stała obecność dawały im poczucie bezpieczeństwa, którego nie mógł zapewnić sam dół. Jednak ciasne schronienie nie rozwiązywało głównych problemów. Rodzina nie miała domu, zapasów jedzenia ani możliwości, by przetrwać w tym stanie. Siły matki stopniowo słabły, a wraz z nimi jej zdolność do opieki nad szczeniętami. Pomoc była potrzebna natychmiast, choć suka nie była jeszcze gotowa, by ją przyjąć.

Miejscowi miłośnicy zwierząt, dowiedziawszy się o bezdomnej rodzinie, postanowili działać ostrożnie. Zrozumieli, że same dobre intencje nie wystarczą. Gdyby próbowali natychmiast podejść do szczeniąt lub siłą wyciągnąć matkę z ukrycia, strach mógłby ją zmusić do obrony. Dlatego pierwszym krokiem było jedzenie. Przynieśli jedzenie, mając nadzieję nie tylko nakarmić wychudzone zwierzę, ale także pokazać, że ich obecność nie stanowi zagrożenia.

Suczka zauważyła jedzenie, ale nie rzuciła się w jego stronę. Jej głód był ogromny, ale nieufność matki nie była mniejsza. Aby dotrzeć do jedzenia, musiała opuścić norę, przynajmniej na chwilę, i oddalić się od szczeniąt. Dla zwierzęcia, które przez cały czas polegało wyłącznie na sobie, taki krok wymagał ogromnego zaufania. Zawahała się, przenosząc wzrok z oferowanego jedzenia na ludzi, a potem z powrotem na schronisko, jakby sprawdzała, czy ktoś nie wykorzysta jej nieobecności.

Ludzie nie rzucili się na suczkę. Cierpliwie trzymali się na dystans, unikali gwałtownych gestów i nie próbowali jej okrążyć. Wiele zależało teraz od tego, czy matka sama upewni się, że sytuacja jest bezpieczna. Presja tylko potęgowałaby jej strach, więc ratownicy pozwolili jej obserwować tak długo, jak było to konieczne. Ich spokój stopniowo stał się jasnym sygnałem: nikt nie zaatakuje, nie odbierze szczeniąt ani nie zrobi im krzywdy.