Samo zagłębienie wydawało się zbyt małe nawet dla jednego psa. Nie dawało miejsca na swobodne wyciągnięcie się, zmianę pozycji ani ukrycie przed wszystkim, co się działo wokół. Mimo to zwierzę uparcie wracało do środka i siedziało tam, jakby ciasnota nie miała znaczenia. To zachowanie rodziło coraz więcej pytań. Skoro pies nie był spokrewniony z osobą pochowaną w pobliżu, to musiał istnieć inny powód, dla którego tolerował dyskomfort i postrzegał zbliżanie się obcych jako potencjalne zagrożenie.
Po ujawnieniu przyczyny, znaczenie fotografii całkowicie się zmieniło. W małym dole znajdowało się coś więcej niż tylko bezpański pies. W pobliżu ukrywały się cztery szczenięta. Były jeszcze bardzo młode i potrzebowały nieustannej opieki matki. Gliniana nisza pod nagrobkiem stała się ich jedynym dostępnym domem. Tutaj matka mogła zebrać szczenięta blisko siebie, osłonić je własnym ciałem i choć na chwilę poczuć, że nie są narażone na nieznane niebezpieczeństwo…
Teraz stało się jasne, dlaczego suczka zajęła tę konkretną pozycję i nie chciała się ruszyć. Nie odpoczywała po prostu w chłodnej ziemi, szukając samotności. Każdą chwilę tam spędziła ze swoimi szczeniakami. Gdy tylko matka wstała, szczenięta zostały pozbawione żywej bariery, która oddzielała je od świata zewnętrznego. Dlatego nawet wymuszone wyjście z dołu było dla niej trudną decyzją.

Wybór tego schroniska nie był podyktowany wygodą. W ciasnym, glinianym zagłębieniu brakowało prawdziwego komfortu. Ledwo starczało miejsca dla matki i czwórki szczeniąt, a każdy ruch wymagał ostrożności. Matka nie miała jednak innego miejsca, gdzie mogłaby zabrać swoje szczenięta. W tych warunkach nawet niewielkie zagłębienie wydawało się bezpieczne. Oddzielało szczenięta od świata zewnętrznego, ukrywało je przed wścibskimi spojrzeniami i pozwalało matce być blisko każdego z nich.
