Wiktoria się roześmiała. „Ona nadal myśli, że ojciec jej nienawidzi. Zanim zrozumie, my będziemy właścicielami firmy”.
Nagrywanie zakończone.
Nikt się nie ruszył. Deszcz walił w okna.
Victoria otrząsnęła się pierwsza. „Sfabrykowane nagranie niczego nie dowodzi. Edward był zdezorientowany. Eleanor mogła je zmontować”.
„To byłoby trudne” – powiedziałem – „biorąc pod uwagę, że oryginał został skopiowany na zaszyfrowany serwer, zanim tata umarł”.
Preston podszedł do mnie. „Za kogo ty się uważasz?”
Spotkałem się z jego wzrokiem. „Biegły księgowy. Kieruję zespołem ds. sporów sądowych w Mercer Vale”.
Krew odpłynęła mu z twarzy. Mercer Vale rozpracował trzy międzynarodowe oszustwa. Victoria wyśmiała moją karierę księgowego przed wszystkimi.
Przez dwa lata audytowałem Hale Industries na podstawie umowy konsultingowej chronionej prawem. Gniew taty był jak teatr. Potrzebował, żeby Victoria uwierzyła, że jestem w konflikcie, żeby przestała się ukrywać za każdym razem, gdy pojawiało się moje nazwisko.
Martin otworzył zapieczętowaną kopertę. W środku znajdował się ważny testament taty, podpisany w obecności dwóch świadków i sporządzony przez urzędnika sądowego. Victoria otrzymała jednego dolara. Preston nie otrzymał nic. Kontrolne udziały taty zostały przeniesione na nieodwołalny fundusz powierniczy, z którego korzystałem ja i pracownicy firmy.
Wyraz twarzy Victorii się skrzywił. „Nie mógł tego zrobić”.
„Już to zrobił” – powiedział Martin.
Nacisnąłem przycisk „play” ponownie.
W aktach znajdowały się przelewy z firm-słupów do Preston, dokumentacja szpitalna potwierdzająca nieautoryzowane zmiany w lekach ojca oraz raport prywatnego detektywa. Potem pokój wypełniło starsze nagranie.
Głos Victorii powiedział: „Edward nigdy nie dowiedział się, co zrobiliśmy z samochodem Margaret”.
Imię mojej matki zrobiło na mnie większe wrażenie niż dźwięk dzwonów pogrzebowych.
Preston odpowiedział: „Mechanik nie żyje. Przestań o tym mówić”.
