Kilka minut po pogrzebie ojca macocha uniosła kieliszek i uśmiechnęła się złośliwie: „Nic nie dostaniesz. Zostawił mi wszystko”. Nie odezwałem się, dopóki prawnik nie otworzył ukrytego sejfu taty. W środku znajdowało się nagranie wideo dowodzące, że sfałszowała testament i ukradła miliony. Wtedy ojciec spojrzał w kamerę i wyszeptał: „Ale pieniądze nie są jej najciemniejszym sekretem”. Kiedy zaczął odtwarzać się kolejny plik, jej uśmiech zniknął – a ja zamknąłem drzwi.

„Tata zadzwonił do mnie trzy tygodnie temu.”

To było pierwsze kłamstwo, jakie jej pozwoliłem usłyszeć. Dzwonił do mnie co tydzień przez dwa lata.

Martin otworzył ukryty panel i odsłonił stalowy sejf. W środku znajdowały się dyski twarde, zapieczętowane dokumenty i odręczna notatka zaadresowana do mnie.

Podłączył pierwszy dysk do telewizora.

Na ekranie pojawił się mój ojciec, chudszy, niż go zapamiętałem, z rurką tlenową pod nosem.

„Jeśli to oglądasz” – powiedział – „Wiktoria już twierdzi, że zostawiłem jej wszystko. Ten dokument jest sfałszowany”.

Wiktoria upuściła szklankę.

Tata kontynuował: „Ukradła miliony z Hale Industries. Ale pieniądze nie są jej najciemniejszym sekretem”.

Martin wybrał następny plik.

Victoria rzuciła się po pilota.

Pierwszy dotarłem do drzwi, przekręciłem zamek i stanąłem przed nią.

„Usiądź” – powiedziałem. „Zaraz dowiesz się, dlaczego nigdy nie powinieneś lekceważyć córki, którą próbowałeś wymazać”.

Część 2

Drugi film zaczyna się od ciemności i głosu Victorii.

„Podwójna dawka” – wyszeptała. „Podpisuje jutro. Potem jego serce może samoistnie zawieść”.

Zapaliła się lampa. Kamera była ukryta w zegarze w gabinecie taty. Victoria stała obok Prestona, trzymając buteleczkę z receptą.

„A co z Eleanor?” zapytał.