„Jaki obiad?” – zapytała żona z wyrzutem. „Dałeś mi pieniądze? Nie? To nie pytaj!”

Żona siedziała na kanapie, pochłonięta czymś na tablecie, ze słuchawkami w uszach. Zauważywszy męża, wyjęła jedną słuchawkę.

- O, cześć. Jesteś już w domu?

„Tak, jestem w domu. Gdzie jest obiad?” Lew rozejrzał się dookoła, jakby jedzenie mogło kryć się gdzieś w kącie salonu.

Anna spojrzała na niego z lekkim zdziwieniem.

„Jaki obiad?” zapytała żona. „Dałeś mi na to pieniądze? Nie! Więc czego ode mnie oczekujesz?”

Lew zamarł, nie wierząc własnym uszom.

„Mówisz poważnie?” Jego głos podniósł się niemal do krzyku. „Wracam do domu po ciężkim dniu pracy, a ty nawet nie ugotowałeś obiadu?”

„Nie dałeś mi pieniędzy na swoją połowę obiadu” – Anna spokojnie zdjęła drugą słuchawkę. „Wczoraj powiedziałeś: pół na pół. Kupiłam sobie jedzenie, za własne pieniądze. Ugotowałam sobie obiad, zjadłam. Wszystko zgodnie z umową”.

„Ale…” Lew spojrzał na żonę ze zmieszaniem. „Nie o to mi chodziło! Chodziło mi o wspólne wydatki…”