„Więc co mam teraz zrobić? Głodować?” – zaprotestował Lew, czując narastającą w nim złość.
„Oczywiście, że nie” – odpowiedziała spokojnie Anna. „Możesz pójść do sklepu, kupić artykuły spożywcze i ugotować obiad. Albo zamówić jedzenie z dostawą. Przecież masz pieniądze”.
„Czy to strajk?” – zapytał w końcu. „Odmawiasz wykonywania swoich kobiecych obowiązków?”
„Mam dość bycia dojną krową w tej rodzinie! Dlaczego tylko ja mam wykonywać całą robotę?” Lew rzucił teczkę na stół i wskazał na nowy robot kuchenny. „Znowu coś kupiłeś?”
Anna spojrzała na męża ze zdziwieniem. Było to tak nieoczekiwane, że nie potrafiła od razu znaleźć odpowiedzi. Obiad był prawie gotowy, mieszkanie posprzątane, pranie zrobione – jak zwykle po całym dniu pracy.
„Lyova, marzyłem o tym od dawna. Było w promocji, a ja musiałem zapłacić z pensji…”
„Z mojej pensji!” – przerwał, krążąc po kuchni. „I co z tego zostało? Grosze! Kto płaci za nasze mieszkanie? Ja! Kto płaci za samochód? Ja! Kto pokrywa wszystkie podstawowe wydatki? Znowu ja!”
Anna wyłączyła kuchenkę i wytarła ręce w fartuch. Para z garnka unosiła się ku sufitowi, wypełniając kuchnię przyjemnym aromatem, ale nastrój na kolację prysł.
„Ale ja też pracuję” – powiedziała cicho. „Na pełnym etacie, tak przy okazji. A za moją pensję kupujemy artykuły spożywcze. A do tego gotuję, sprzątam, piorę…”
