„Jaki obiad?” – zapytała żona z wyrzutem. „Dałeś mi pieniądze? Nie? To nie pytaj!”

„Dokładnie. Dzielimy się kosztami. Kolacja jest dla nas obojga. To wspólny wydatek, więc kupiłam tylko tyle, ile potrzebowałam” – wzruszyła ramionami. „I ugotowałam tylko tyle, ile potrzebowałam”.

„Więc co mam teraz zrobić? Głodować?” – zaprotestował Lew, czując narastającą w nim złość.

„Oczywiście, że nie” – odpowiedziała spokojnie Anna. „Możesz pójść do sklepu, kupić artykuły spożywcze i ugotować obiad. Albo zamówić jedzenie z dostawą. Przecież masz pieniądze”.

Lew spojrzał na nią, zastanawiając się, gdzie podziała się jego zawsze troskliwa i cierpliwa żona. Kim była ta kobieta o zimnym, spokojnym spojrzeniu?

„Czy to strajk?” – zapytał w końcu. „Odmawiasz wykonywania swoich kobiecych obowiązków?”

Anna powoli odłożyła tabletkę i obróciła się całym ciałem w stronę męża.

„Obowiązki kobiety?” – powtórzyła z żelazną nutą w głosie. „Wypełniałam je wiernie aż do wczoraj. Ale wczoraj zaproponowałeś, żebyśmy podzielili się pieniędzmi po równo i zastanawiałam się, dlaczego jesteś wobec mnie taki niesprawiedliwy”.

„Ja?!”. Lew zakrztusił się z oburzenia. „Tak, ja…”

„Tak, ty” – przerwała Anna. „Płaciliśmy duże rachunki twoimi pieniędzmi, a moimi kupowaliśmy artykuły spożywcze i kilka innych rzeczy. Gotowałam też, sprzątałam i prałam. Każdego wieczoru po pracy. A w weekendy robiłam gruntowne porządki, gotowałam przez kilka dni, żeby jakoś wygospodarować czas po pracy. Pamiętasz, jak w zeszłą niedzielę spędziłam trzy godziny w kuchni, przygotowując jedzenie? I trzy godziny sprzątając mieszkanie. To sześć godzin pracy, prawie cały dzień. W dzień wolny”.

Leo milczał, trawiąc to, co usłyszał.

„A teraz mówisz pół na pół” – kontynuowała Anna. „No cóż, sprawiedliwie. Ale zróbmy to naprawdę pół na pół. Nie tylko o pieniądze, ale też o prace domowe. Gotowanie – na zmianę albo każdy robi to sam. Sprzątanie – dzielimy się tym, co robimy. Pranie – każdy robi swoje. Co o tym myślisz?”

Leo niezręcznie przestępował z nogi na nogę.