Wspomnienie mojego pierwszego spotkania z Lwem – wtedy po prostu Lyową – wywołało smutny uśmiech na mojej twarzy. Jak pięknie się do niej zalecał! Jak mówił jej, że jest jego królową, że zrobi dla niej wszystko. I co teraz? „Dojna krowa”, co? Jak szybko romans przeradza się w rozliczenia dla niektórych mężczyzn.
Anna upiła łyk herbaty i zamyśliła się głęboko. Skoro chciał podzielić wszystko po równo, niech tak będzie. Ale naprawdę po równo.
„Wiesz, Igorze, powiedziałem jej wczoraj: mam dość. Będziemy żyć jak wszystkie współczesne rodziny – pół na pół” – Lew odchylił się w fotelu biurowym, patrząc na kolegę.
Igor odwrócił wzrok od monitora i przyjrzał mu się uważnie.
- A jak zareagowała?
„Nie uwierzysz, ale się zgodziła!” Lew uśmiechnął się triumfalnie. „Od razu, praktycznie bez sprzeciwu”.
„Serio?” Igor uniósł brew. „Tak po prostu?”
„Mówiłem ci – zgodziła się od razu. Musiała zrozumieć, że mam rację” – Lew kliknął myszką, otwierając nowy plik. „Co w tym złego? Sprawiedliwość to sprawiedliwość”.
„Każdy ma swoją własną wizję sprawiedliwości” – zauważył filozoficznie Igor, wracając do pracy. „Moja ciotka lubi mawiać: »Uważaj, czego sobie życzysz – one się spełniają«”.
„A co to znaczy?” Lew zmarszczył brwi.
