„Tak, tak, jesteś święty” – Lew zatrzasnął drzwiczki szafki, wyjmując kubek, żeby nalać sobie wody. „Wiesz co? Mam dość. Teraz wszystko będzie między nami sprawiedliwie. Podzielimy się wydatkami po połowie, bo inaczej wpakujesz się w niezłe tarapaty”.
„Co masz na myśli?” Anna skrzyżowała ramiona na piersi.
„Właśnie o to mi chodzi. Skoro jesteśmy tak nowocześni i równi, zapłacimy po równo. Będziemy dokładać się po równo do rachunków za media, komunikację i inne wspólne wydatki. W ten sposób będzie sprawiedliwie, i nie tylko ja!”
Chciała zaprotestować, że jego propozycja wcale nie była sprawiedliwa, że to po prostu niewolnictwo: w końcu musiałaby dokładać prawie całą pensję do domowego budżetu, a codzienna harówka nie zniknie. Miała wiele do powiedzenia, ale po co się tym przejmować, skoro mogła robić dokładnie to, czego on chciał?
- Dobrze, Lev. Jeśli chcesz, żeby było sprawiedliwie, pół na pół, to tak będzie.
Anna obudziła się przed budzikiem. Lew wciąż spał, odwrócony do ściany. Rozmowa z poprzedniego dnia krążyła jej po głowie, nie dawała jej spokoju. Cicho wstała z łóżka i poszła do kuchni.
W ciągu czterech małżeństw, jakimś cudem, niepostrzeżenie, doszli do podziału obowiązków, który teraz wydawał się jej ewidentnie niesprawiedliwy. Tak, Lew zarabiał więcej. Tak, w ich pierwszym wspólnym roku, kiedy była na ostatnim roku studiów, to miało sens – on utrzymywał ich finansowo, ona prowadziła dom. Ale potem Anna też zaczęła pracować! Najpierw na pół etatu, potem na pełen etat. A obowiązki domowe? Pozostały wyłącznie jej.
Otworzyła laptopa i zaczęła przeglądać wyciągi z karty. Pensja, media, zakupy spożywcze, codzienne wydatki… Prawie wszystko, co zarobiła, trafiało do rodziny. A jej wkład w gotowane obiady i kolacje, pranie i sprzątanie mieszkania – czyż to nie było bezwartościowe?
