Miska na sałatkę. To nie była zwykła miska na sałatkę – była częścią specjalnego serwisu, który Nina odziedziczyła po babci. Porcelana była delikatna i zdobiona delikatnymi wzorami chabrów i kłosów pszenicy na brzegu. Babcia ją uwielbiała, wyciągając ją tylko na specjalne okazje. Nina również ją ceniła, jako pamiątkę po babci, z dzieciństwa, z tych rzadkich uroczystości, gdy cała rodzina zbierała się wokół stołu.
Ostrożnie postawiła miskę na sałatkę na stole i poszła przynieść gorące naczynia.
Uderzenie nastąpiło akurat w chwili, gdy wyjmowała ciasto z piekarnika. Rozległ się dźwięk tłuczonej porcelany, a potem w pomieszczeniu zapadła cisza. Nina zamarła, wciąż w rękawicach kuchennych, nie śmiąc się odwrócić.
„O nie” – dziecięcy głosik – prawdopodobnie Maszki – przerwał ciszę. „Nie chciałam…”
Nina powoli się odwróciła. Na podłodze leżała w kawałkach miska na sałatkę – była pęknięta na pół. Maszka stała obok niej, wyglądając na winną, a Kostik i Dima obserwowali ją zza pleców.
„Chcieliśmy tylko zobaczyć, jak wygląda projekt w środku” – mruknął Dima. „Maszka niechcący go upuściła…”
Nina spojrzała na kawałki i coś w niej pękło. Nie tylko pękło jak porcelana, ale roztrzaskało się doszczętnie. Całe napięcie, zmęczenie i irytacja, które narastały przez ostatnie kilka dni, eksplodowały.
„Co tu się dzieje?” Siergiej zerknął do kuchni, przyciągnięty nagłą ciszą. Za nim pojawili się Wadim i Larisa.
„Nic” – powiedziała Nina przez zaciśnięte zęby. „Twoi goście właśnie stłukli miskę na sałatkę mojej babci. Tę z zestawu, który odziedziczyłam po jej śmierci. Tę, której nie da się zastąpić, bo już ich nie produkują”.
„Nina, o co chodzi?” Siergiej spojrzał na nią zaskoczony. „To tylko miska na sałatkę. Dzieci nie zrobiły tego celowo”. „
Po prostu miska na sałatkę?” Głos Niny drżał z gniewu. „Tylko salaterka? A to, że spędzam całe dnie gotując, sprzątając i prając dla was wszystkich – czy to też „tylko” to? I to, że nie mogę nawet pójść do łazienki, żeby ktoś nie poprosił mnie o herbatę, kanapkę albo sok – czy to normalne?”
