„Dobrze, to wychodzę. Możecie dalej czekać na swoich bliskich” – powiedziała w końcu kobieta, zirytowana bezczelnością gości.

Problem nie polegał na tym, że Wadim był złym człowiekiem. Kochał swojego brata; był pogodny i towarzyski. Ale nie miał poczucia granic. Nie zauważał (albo udawał, że nie zauważa), ile pracy wymagały jego wizyty, jak naruszał cudzą przestrzeń, jak zaburzał

rodzinną rutynę. Siergiej natomiast po prostu cieszył się, że może spędzać czas z bratem. Dorastali razem i ta więź była dla niego święta.

Siergiej wszedł do kuchni z uśmiechem, pocierając ręce.

„Więc, proszę pani, jak się pani czuje? Potrzebuje pani pomocy?”

Nina spojrzała na męża. Jej oczy błyszczały szczęściem. Jak miała mu wytłumaczyć, że jest wyczerpana? Że ma dość bycia służącą u jego rodziny? Czy czuła się niewidzialna we własnym domu?

„W porządku” – odpowiedziała. „No dalej, oglądaj mecz”.

„Jesteś pewna?” Siergiej pocałował ją w policzek. „Jesteś najlepsza, wiesz? Wszystko, co gotujesz, jest pyszne, utrzymujesz dom w nieskazitelnej czystości… Wadim zawsze powtarza, że ​​mam szczęście, że cię mam”.

Wyszedł, nie zauważając, że twarz Niny ciemnieje. „Szczęściara” – pomyślała Nina. „Tak, szczęście, że ma darmową gospodynię, kucharkę i nianię”.

Gotowała dalej, mechanicznie wykonując wszystkie czynności. Hałas z salonu narastał – Wadim i Siergiej krzyczeli na meczu, komentując każdy strzał i podanie. Larisa oglądała filmiki na telefonie, mówiąc głośniej niż telewizor. Dzieci biegały z pokoju do pokoju, ciągle wpadając do kuchni, domagając się chipsów albo coli.

„Ciociu Nino, masz jeszcze colę?” – zapytał Kostik, najstarszy syn Wadima, wsuwając głowę do kuchni.

„W lodówce, tylko postaraj się jej znowu nie rozlać” – odpowiedziała Nina, przypominając sobie kałużę na dywanie, którą musiała wyszorować poprzedniego dnia. Siergiej tylko się roześmiał: „Dzieciaki to dzieci”.

Czas dłużył się niemiłosiernie. Wieczorem Nina była kompletnie wyczerpana. Wstawiła ciasto do piekarnika i zaczęła nakrywać do stołu. Jej ręce poruszały się mechanicznie – talerze układała, sztućce kładła, sos w sosjerze, sałatka w misce…