„Oczywiście, Wadim” – syknęła przez zaciśnięte zęby.
„A na obiad chcielibyśmy kotlety z puree ziemniaczanym. Może marynowane grzyby?” „Zawsze robisz je jesienią, prawda?” dodał z mrugnięciem oka. „I nie zapomnij o cieście. To wyjątkowa okazja dla mojego brata!”
Urodziny Siergieja były jeszcze za dwa dni, ale jego krewni postanowili zostać trochę dłużej. „Aby pomóc w przygotowaniach” – powiedział Wadim, wnosząc ich walizki. Nina jak dotąd nie zauważyła żadnej pomocy. Ale z pewnością zauważyła, jak szybko jedzenie
znika z lodówki i jak sterta brudnych naczyń rośnie.
Siergiej obiecał, że wszystko będzie dobrze. „Trzymaj się, Ninoczko” – powiedział jej przed przyjazdem brata. „W końcu to moja rodzina. Tylko tydzień, a świętowanie z nimi byłoby dla mnie bardzo ważne”.
Nina kochała męża i się z tym zgadzała. Ale teraz, piątego dnia wizyty, jej cierpliwość się kończyła.
„Mamo, gdzie moje dżinsy?” Dima wsunął głowę do kuchni z paczką chipsów w dłoni. Złapał garść, wytarł tłuste palce o koszulkę i dodał: „Kostik, Maszka i ja chcemy wyjść”.
Kostik i Maszka – dzieci Wadima i Larisy – byli dwa i trzy lata młodsi od Dimy, ale razem tworzyli prawdziwą paczkę. Dla Niny wyglądało to tak, jakby po domu biegała cała drużyna piłkarska, a nie tylko trójka nastolatków.
„Są w koszu na pranie; jeszcze ich nie umyłam” – odpowiedziała Nina, mieszając ciasto na placek. „Proszę, postaraj się niczego więcej nie pobrudzić…”.
Ale Dima już zniknął, zostawiając za sobą ślad okruchów.
Na stole obok miski z ciastem zawibrował telefon. Wiadomość od jej najlepszej przyjaciółki, Wiery: „Jak się trzymasz?”.
Nina szybko odpowiedziała: „Ledwo. Bez ciebie już bym się załamała”.
Wiera była jedyną osobą, której Nina mogła się zwierzyć. Poznali się na uniwersytecie i przyjaźnili się od tamtej pory. Wiera wiedziała wszystko o skomplikowanej relacji Niny z rodziną męża.
