Na początku tylko do Lumo.
„Twoje śniadanie jest spóźnione, bo obudziłeś mnie o czwartej nad ranem.”
Lumo patrzył na niego.
„Nie masz żadnych wyrzutów sumienia.”
Kot powoli zamrugał.
Robert się roześmiał.
Ten dźwięk go zaskoczył.
Od lat nie słyszał siebie śmiejącego się w ten sposób.
Mijały miesiące.
Robert zaczął co sobotę pracować jako wolontariusz w schronisku.
Czyścił klatki, nosił worki z karmą, wyprowadzał psy i spędzał czas ze zwierzętami, które odwiedzający często ignorowali.
Za każdym razem, gdy ktoś pytał go dlaczego, wskazywał na oprawioną fotografię, którą Jessica umieściła w pobliżu wejścia.
Przedstawiała Roberta siedzącego w dawnej strefie odwiedzin Klatki Dwunastej z Lumo zwiniętym przy jego piersi.
Pod spodem znajdowały się słowa:
Czasami zwierzę nie jest trudne. Czasami po prostu jeszcze nie zrozumieliśmy, na co czeka.
Historia Lumo rozeszła się daleko poza mury schroniska.
Zaczęły napływać darowizny.
Ludzie zgłaszali się jako wolontariusze.
Kilka zwierząt, które od dawna przebywały w schronisku, zostało adoptowanych przez rodziny gotowe dać im więcej czasu.
Kilka lat później Lumo się zestarzał.
Jego skoki stały się krótsze.
Rude futro wokół pyska zaczęło blednąć.
Pewnego ciepłego jesiennego popołudnia Robert owinął go kocem i zabrał w miejsce, do którego nigdy wcześniej go nie zabierał.
Na grób Emily.
Robert usiadł pod drzewem obok nagrobka.
Lumo spokojnie odpoczywał na jego kolanach.
Robert położył jedną dłoń na grzbiecie kota.
„Ona znalazła cię pierwsza” — wyszeptał.
Lumo powoli otworzył swoje zielone oczy.
„A potem ty znalazłeś mnie.”
