Robert spojrzał na imię córki wyryte w kamieniu.
„Przez długi czas myślałem, że niczego mi nie zostawiła.”
Jego głos się załamał.
„Ale zostawiła mi ciebie.”
Lumo zaczął mruczeć.
Cicho.
Równomiernie.
Robert uśmiechnął się przez łzy.
Kiedy kilka miesięcy później Lumo w końcu umarł, Robert pochował go pod klonem za swoim domem.
Na małym kamieniu wyrył:
LUMO
Kiedyś nazywany Sunny.
Czekał, aż odnalazł drogę do domu.
I właśnie w ten sposób wszyscy w schronisku w końcu zrozumieli prawdę.
Lumo nigdy nie odrzucił dwudziestu dziewięciu rodzin dlatego, że był złamany.
Po prostu pamiętał osobę, która jako pierwsza pokazała mu, czym jest miłość.
I w jakiś sposób, przez trzy lata klatek, obcych ludzi, nieudanych domów i żałoby, nadal czekał, aż pewnego deszczowego popołudnia ktoś, kto niósł ze sobą cząstkę jej, podejdzie wystarczająco blisko.
Czasami miłość nie znika, kiedy ktoś odchodzi.
Czasami czeka.
Czasami pamięta.
A czasami siedzi cicho za kratami Klatki Dwunastej… aż właściwa osoba w końcu wróci do domu.
