29 rodzin zabrało tego kota do domu — i każda z nich go oddała. Potem samotny starszy mężczyzna zatrzymał się przy jego klatce… a to, co kot zrobił później, doprowadziło cały schronisko do łez 
Wszyscy w schronisku znali Lumo, rudego kota z Klatki Dwunastej.
Na pierwszy rzut oka wyglądał jak kot, o którego rodziny mogłyby się wręcz kłócić podczas adopcji — miękkie złociste futro, białe łapy, jasnozielone oczy i niezwykle łagodny wyraz pyska.
Ale Lumo miał za sobą bolesną historię, której nikt nie potrafił wyjaśnić.
Dwadzieścia dziewięć rodzin zabrało go do domu.
I dwadzieścia dziewięć rodzin go oddało.
Niektórzy mówili, że przez całe dni chował się pod łóżkami, odmawiając wyjścia. Inni twierdzili, że rozpaczliwie drapał w drzwi, strącał przedmioty z półek i godzinami siedział, wpatrując się w puste korytarze, jakby czekał na kogoś, kogo tylko on mógł zobaczyć.
Ale najbardziej niepokojąca część zawsze była taka sama.
Za każdym razem, gdy Lumo trafiał do nowego domu, przestawał jeść.
A potem, w chwili gdy wracał do schroniska, spokojnie szedł z powrotem do Klatki Dwunastej… i znów zaczynał jeść.
Po trzech latach ludzie zaczęli szeptać okrutne słowo, którego żaden pracownik schroniska nie chciał słyszeć:
„Nieadopcyjny.”
Aż pewnego deszczowego popołudnia przez drzwi schroniska powoli wszedł starszy mężczyzna.
Mieszkał sam. Jego żony już nie było, dzieci mieszkały daleko, a jego dom stał się tak boleśnie cichy, że w końcu zdecydował, iż potrzebuje towarzysza.
Nie szukał kota.
Ale gdy przechodził obok Klatki Dwunastej, wydarzyło się coś, co sprawiło, że każdy pracownik przerwał to, co robił.
Lumo nagle podniósł głowę.
Potem podbiegł do krat, przycisnął do nich obie łapy i wydał rozpaczliwy krzyk, jakiego nikt wcześniej od niego nie słyszał.
Starszy mężczyzna zamarł.
Lumo zaczął się trząść.
Wtedy kot zrobił coś jeszcze dziwniejszego.
Wysunął jedną łapę przez kraty i dotknął dłoni mężczyzny.
Starszy mężczyzna natychmiast zaczął płakać.
Ale nikt nie rozumiał dlaczego.
