Twarz Roberta nagle się załamała.
„Och, kochanie…”
Lumo wtulił głowę w jego dłoń.
A potem, bez chwili wahania, wspiął się w jego ramiona.
Robert przycisnął go do piersi.
Kot zaczął mruczeć.
Jessica zasłoniła usta dłonią.
Maria, jedna z techniczek pracujących w schronisku, odwróciła się, żeby otrzeć łzy.
Przez trzy lata Lumo ukrywał się przed rodzinami.
Przez trzy lata odmawiał jedzenia w każdym nowym domu.
Przez trzy lata dwadzieścia dziewięć rodzin próbowało wszystkiego, co mogło, by poczuł się bezpiecznie.
A teraz spokojnie leżał w ramionach człowieka, którego poznał mniej niż pięć minut wcześniej.
Robert wtulił twarz w futro Lumo.
„Ona cię uratowała” — wyszeptał. „Prawda?”
Lumo zamruczał głośniej.
Tego samego popołudnia Robert podpisał dokumenty adopcyjne.
Jessica ostrożnie go ostrzegła.
„W domu może zachowywać się inaczej. Może się schować. Może znów przestać jeść.”
Robert spojrzał przez drzwiczki transportera.
Lumo patrzył prosto na niego.
„Poradzimy sobie.”
Kiedy Robert zabrał Lumo do domu, otworzył transporter w salonie i czekał.
Lumo ostrożnie wyszedł.
Obwąchał dywan.
Ruszył w stronę korytarza.
I nagle zamarł.
Na ścianie wisiało oprawione zdjęcie Emily.
Lumo usiadł pod nim.
Serce Roberta jakby się zatrzymało.
Kot przez prawie minutę wpatrywał się w fotografię.
Potem wydał cichy dźwięk.
