Znów zaczęła używać aparatu .
Na początku fotografowała zwykłe przedmioty znajdujące się w domu .
Filiżanka przy oknie .
Woda deszczowa zbierająca się na liściu .
Promienie słoneczne padające na puste krzesło .
Potem zaczęła fotografować rośliny .
Jej dłonie zdawały się pamiętać pracę , którą kiedyś kochała .
Ostrożnie ustawiła soczewkę , sprawdziła światło i czekała na właściwy moment .
Pewnego popołudnia Mahmoud znalazł ją klęczącą obok małego kwiatka w ogrodzie .
Uśmiechała się .
Nie dlatego, że ktoś ją o to prosił .
Nie dlatego , że chciała udowodnić , że wyzdrowiała .
Uśmiechała się , bo odkryła coś pięknego .
Stał w drzwiach i obserwował , nie przerywając .
Po raz pierwszy od powrotu poczuł , że jego córka zaczyna odnajdywać drogę do siebie .
Powrót na uniwersytet
Kilka miesięcy po jej uratowaniu Layan odwiedziła jej uniwersytet.
Od kilku dni była zdenerwowana .
Budynki wydawały się znajome , ale studenci przechodzący przez korytarze byli obcy .
Większość jej byłych kolegów z klasy już ukończyła studia .
Na tablicach ogłoszeń pojawiły się nowe ogłoszenia .
Niektórzy z jej dawnych profesorów przenieśli się do innych wydziałów.
Nawet laboratorium uległo zmianie .
Przez chwilę miała wrażenie , że ktoś odwiedza szczątki życia , które już do niej nie należało .
Wtedy jeden z jej byłych profesorów ją rozpoznał .
"Layan?"
