Zniknęła w górach na 3 lata

​​​

Jej ojciec starał się , aby wszystko było komfortowe .

Kupił jej nowe ubrania .

Przygotował jej ulubione potrawy .

Zaprosił krewnych , aby powitali ją w domu.

Jednak Layan szybko się wyczerpał.

Pewnego wieczoru , po wyjściu kilku gości , usiadła przy kuchennym stole i zaczęła płakać .

Mahmoud pospieszył w jej kierunku.

"Co się stało?"

"Nic."

"Czy coś Pana boli?"

Pokręciła głową .​

"Więc powiedz mi."

Miała problem z wyjaśnieniem.

„Wszyscy chcą , żebym był szczęśliwy.”

Mahmoud usiadł obok niej.

" Oczywiście, że tak."

„Ale nie wiem jak .”

Spojrzał na nią .

Otarła oczy .​

„ Przez trzy lata chciałem wrócić do domu . Teraz jestem tutaj i wszystko wydaje się zbyt głośne”.

Mahmoud sięgnął przez stół .

„ Nie musisz być szczęśliwy w każdej minucie ”.

Spojrzała na niego .

"A ty nie?"

"NIE."

„A co jeśli nigdy już nie poczuję się normalnie ? ”

Zastanowił się chwilę, zanim odpowiedział.

„ Wtedy wspólnie znajdziemy nową normalność ” .

Ta rozmowa stała się ważnym momentem w ich związku .

Mahmud przestał próbować wypełniać każdą ciszę .

Zamiast zakładać , że Layan wie , zaczął pytać ją , czego potrzebuje .

Czasami potrzebowała towarzystwa .

Czasami wolała siedzieć sama w ogrodzie .​​

Czasami chciała porozmawiać o jaskini .​​

Innym razem nie mogła znieść dźwięku tej nazwy .​

Stopniowo zaczęło jej się spać coraz wygodniej.

Powróciła do krótkich spacerów.