Zniknęła w górach na 3 lata

Życie pod górą​​

W drugim roku Layan wypracowała sobie codzienną rutynę , jakiej nigdy nie mogła sobie wyobrazić jako studentka .​​

Obudziło ją słabe światło wpadające przez otwory wentylacyjne .​​​

Myła się wodą , którą Imran zbierał i przechowywał.

Pomagała organizować zapasy , sprzątała schronisko i przygotowywała proste posiłki .

W dni , kiedy czuła się na siłach , eksplorowała pobliskie przejścia i zapisywała obserwacje dotyczące otoczenia jaskini .

Jej ciekawość naukowa nigdy całkowicie nie zanikła.

Fascynował ją sposób, w jaki wilgoć gromadziła się na niektórych ścianach, różnice temperatur między komorami i małe organizmy żyjące w pobliżu wód podziemnych .

Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami .​

Dzięki tym zajęciom jej dni nabierały struktury.

Pomogli jej również zachować coś ważnego : cząstkę niej , która istniała przed wypadkiem .​​

Imran czasami przyglądał się jej rysunkom i kręcił głową z rozbawieniem .

„ W każdym miejscu można znaleźć coś interesującego ”.

Layan się uśmiechnął.

„Wszystko jest interesujące , jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie .”

Od czasu do czasu rozmawiali o jej dawnym życiu.

Opisała zajęcia na uniwersytecie .

Opowiedziała mu o swoim ojcu, który zawsze gotował za dużo ryżu , gdy był zdenerwowany.

Pamiętała mały ogródek za domem i popołudniowe burze , które sprawiały , że okna drżały .​

Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.

Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym boleśniejsze stawały się dla niej wspomnienia .

Przestała pytać , który jest rok .

Przestała liczyć dokładną liczbę dni .​​

Czasami martwiła się , że jej ojciec się wyprowadził .

Czasami wyobrażała sobie , że zachorował .

A czasami obawiała się , że przestał jej szukać .​

Myśli te były tak bolesne , że zaczęła ich unikać .

Kiedy Imran pytał ją , czy tęskni za domem, często odpowiadała : „ Nie chcę o tym rozmawiać ”.

Uszanował jej milczenie .

Ich związek rozwinął się w niezwykłą formę przyjaźni .

Jedli razem .