Zniknęła w górach na 3 lata

Później Imran odnalazł ją , przeszukując sąsiednie korytarze .

Siedziała na ziemi i płakała niekontrolowanie .​

„ Byli tam ludzie” – upierała się.

Rozejrzał się dookoła.

"Gdzie?"

„ Tam na dole. Słyszałem ich .”

Imran słuchał.

Następnie uderzył laską o kamienną podłogę .​​​

Dźwięk rozchodził się korytarzem i powracał w postaci zniekształconych fragmentów .

Wypowiedział kilka słów .​​

Kilka sekund później ich echa powróciły , rozciągnięte i zmienione przez tunele .

Layan wpatrywał się w niego.

„ Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem” – wyjaśnił .

Pokręciła głową .​

„Nie. Słyszałem ludzi .”

„Może i tak. Ale teraz nikogo tu nie ma .”

Pomógł jej wrócić do schroniska .​

Przez kilka kolejnych dni prawie się nie odzywała.

To zdarzenie coś w niej zmieniło .

Wcześniej uważała , że ​​góra jest przeszkodą , którą musi pokonać .​

Później zaczęła traktować to jako ostrzeżenie .​

Każda próba odejścia wydawała się powodować ból .

Każdy dźwięk nadziei kończył się rozczarowaniem .

Z czasem strach zmienił jej postrzeganie jaskini .​

Zaczęła wierzyć , że góra w jakiś sposób ją powstrzymuje .​

Nie dlatego, że odkryła jakąś nadprzyrodzoną siłę, ale dlatego, że powtarzające się przerażające doświadczenia sprawiały , że ucieczka wydawała się jej bardziej niebezpieczna niż pozostanie w tym miejscu.

Jaskinia stała się dla niej zarówno więzieniem , jak i schronieniem .

Świat zewnętrzny symbolizował rodzinę, wolność, światło słoneczne i wszystko, za czym tęskniła .

Ale oznaczało to również niestabilne skały, mylące przejścia , ból fizyczny i możliwość kolejnego strasznego upadku .

Stopniowo pewność znanego jej podziemnego środowiska zaczęła brać górę nad niepewnością związaną z jego opuszczeniem .

Imran zauważył zmianę .

Na początku zachęcał ją do ćwiczenia chodzenia na większe odległości.

Zasugerował krótkie wizyty w jaśniejszych fragmentach .​

Przypomniał jej , że świat zewnętrzny nadal istnieje .

Ale gdy ona się przestraszyła, przestał naciskać .

Wierzył , że w ten sposób chroni ją przed dalszym cierpieniem.

W rzeczywistości jego decyzja tylko spotęgowała jej strach .

Bez profesjonalnej pomocy i regularnego kontaktu z innymi ludźmi Layan stawał się coraz bardziej zależny od stworzonych przez siebie rutyn .