Od czasu do czasu kłócili się o zapasy i rutynę.
Kiedy Layan przestraszyła się odległego dźwięku , Imran ją uspokoił .
Kiedy był wyczerpany po długiej podróży w celu zdobycia prowiantu , ona pomogła się nim zaopiekować .
Żadne z nich nie wierzyło , że żyje zwyczajnym życiem .
Udało im się jednak stworzyć kruchy układ , który pozwalał im przetrwać każdy dzień .
Były chwile, gdy Layan była już prawie przekonana , że mogłaby tam zostać na zawsze.
Potem śnił jej się ojciec .
W tych snach zawsze szła w kierunku ich drzwi wejściowych .
Czasami udawało jej się to.
Czasami ziemia otwierała się , zanim mogła dotknąć klamki .
Czasem słyszała, jak ojciec woła ją po imieniu z drugiej strony , ale nie potrafiła się zdobyć na odpowiedź .
Budziła się ze łzami na twarzy .
Potem nadchodził poranek .
Posprzątała schronisko , zapisała kolejną obserwację i udawała , że sen nigdy się nie zdarzył.
Pytanie, na które Imran nie mógł odpowiedzieć
Kiedy śledczy wysłuchali relacji Layana , stanęli przed skomplikowaną sytuacją .
Imran najwyraźniej uratował ranną kobietę i zapewnił jej jedzenie , wodę i schronienie , które pomogło jej przetrwać .
Ale wiedział też , że ona zaginęła .
Miał dostęp do świata zewnętrznego .
Przez trzy lata nie powiadomił władz ani nie skontaktował się z jej rodziną .
Podczas przesłuchania wyjaśnił , że początkowo obawiał się zostawić Layan samą , gdy była poważnie ranna .
Później , gdy stała się silniejsza fizycznie , coraz bardziej bała się poruszać podziemnymi przejściami .
Twierdził , że wielokrotnie proponował odejście .
Według niego Layan wielokrotnie odmawiał .
„ Nie chciałem jej skrzywdzić ” – powiedział śledczym .
Jeden z funkcjonariuszy pochylił się do przodu.
„Czy wiedziałeś, że jej ojciec jej szukał ? ”
Imran spuścił wzrok .
„Wiedziałem, że ma rodzinę ” .
„Czy wiedziałeś, że zgłoszono jej zaginięcie ? ”
" Podejrzewałem."
