Kiedy jej noga się zagoiła, zaczęła badać przejścia w pobliżu schronienia .
Narysowała małe mapki w starym notatniku, który dał jej Imran .
Zaznaczała zakręty kamieniami .
Liczyła kroki między komnatami i nauczyła się rozróżniać dźwięki .
Woda kapała na wapień i wydawała delikatny odgłos stukania .
Powietrze przepływające przez wąskie szczeliny czasami wydawało cichy gwizd .
Odgłos odległego spadającego kamienia może przypominać grzmot przetaczający się pod ziemią .
Studiowała te dźwięki , bo wierzyła , że mogą jej pomóc znaleźć wyjście .
Pewnego dnia usłyszała głosy .
Na początku dźwięk był słaby .
Dwie osoby zdawały się rozmawiać gdzieś za bocznym przejściem .
Layan się zatrzymał.
Słuchała uważnie .
I znowu to samo .
Głosy ludzkie .
Jej serce zaczęło walić.
"Witaj!" krzyknęła .
Dźwięki trwały nadal.
Pospieszyła ku nim .
"Proszę! Jestem tutaj!"
Poszła korytarzem wzdłuż zakrętu , ignorując narastający ból w nodze .
Głosy wydawały się teraz bliższe .
Wyobraziła sobie ratowników badających górę .
Być może w końcu odkryli wejście .
Być może jej ojciec był w pobliżu.
Zaczęła poruszać się szybciej .
Następnie przejście się zwęziło.
Stanęła na kępie luźnego żwiru .
Jej zraniona noga wykręciła się pod nią.
Upadła na ścianę i zsunęła się po krótkim , skalistym zboczu .
Uderzenie ponownie otworzyło starą ranę i uniemożliwiło jej wygodne stanie .
Krzyczała o pomoc .
Głosy zniknęły .
Odpowiedziały tylko echa .
