Pewnego dnia usłyszała głosy.
Na początku dźwięk był słaby.
Wydawało się, że dwoje ludzi mówi gdzieś poza bocznym przejściem.
Layan zatrzymał się.
Słuchała uważnie.
tam znowu było.
ludzkie głosy.
Jej serce zaczęło walić.
"Witaj!" krzyknęła.
Dźwięki trwały dalej.
Pospieszyła w ich stronę.
"Proszę! Jestem tutaj!"
Podążyła za zakrętem, ignorując rosnący ból w nodze.
Głosy wydawały się teraz bliższe.
Wyobraziła sobie ratowników badających górę.
Być może w końcu odkryli wejście.
Być może jej ojciec był w pobliżu.
Zaczęła poruszać się szybciej.
Potem przejście zwęziło się.
Weszła na kawałek luźnego żwiru.
Jej zraniona noga skręciła się pod nią.
Upadła na ścianę i ześlizgnęła się po krótkim skalistym zboczu.
Uderzenie ponownie otworzyło starą ranę i sprawiło, że nie mogła wygodnie stanąć.
Krzyczała o pomoc.
Głosy zniknęły.
Odpowiedziały tylko echa.
Później Imran odnalazł ją po przeszukaniu sąsiednich pasaży.
Siedziała na ziemi, płacząc w niekontrolowany sposób.
– Byli ludzie – nalegała.
Rozejrzał się dookoła.
"Gdzie?"
– Tam na dole. Słyszałem je.
Imran słuchał.
Potem uderzył laską o kamienną podłogę.
Dźwięk przeszedł w dół korytarza i powrócił w zniekształconych fragmentach.
Zawołał kilka słów.
Kilka sekund później ich echa wróciły, rozciągnięte i zmienione przez tunele.
Layan spojrzał na niego.
– Jaskinia robi dziwne rzeczy z dźwiękiem – wyjaśnił.
Potrząsnęła głową.
– Nie. Słyszałem ludzi.
- Może tak. Ale teraz nikogo tu nie ma.
Pomógł jej wrócić do schroniska.
Przez kilka dni później ledwie się odzywała.
Incydent coś w niej zmienił.
Wcześniej wierzyła, że góra jest przeszkodą, którą musiała pokonać.
Potem zaczęła traktować to jako ostrzeżenie.
Każda próba odejścia wydawała się przynosić ból.
Każdy pełen nadziei dźwięk kończył się rozczarowaniem.
Z biegiem czasu strach zmienił jej zrozumienie jaskini.
Zaczęła wierzyć, że góra w jakiś sposób trzyma ją w środku.
Nie dlatego, że odkryła nadprzyrodzoną siłę, ale dlatego, że powtarzające się przerażające doświadczenia sprawiły, że ucieczka wydawała się bardziej niebezpieczna niż pozostanie.
Jaskinia stała się zarówno jej więzieniem, jak i schronieniem.
Świat zewnętrzny reprezentował rodzinę, wolność, światło słoneczne i wszystko, co przegapiła.
Ale reprezentował również niestabilne skały, mylące przejścia, ból fizyczny i możliwość kolejnego strasznego upadku.
Stopniowo pewność jej znajomego podziemnego otoczenia zaczęła przeważać nad niepewnością jej opuszczenia.
Imran zauważył zmianę.
Początkowo zachęcał ją, by ćwiczyła chodzenie dalej.
Zasugerował krótkie wizyty w jaśniejszych przejściach.
Przypomniał jej, że świat zewnętrzny nadal istnieje.
Ale kiedy się przestraszyła, przestał naciskać.
Wierzył, że chroni ją przed dalszym cierpieniem.
W rzeczywistości jego decyzja pozwoliła jej się nabrać.
Bez profesjonalnej pomocy lub regularnego kontaktu z innymi ludźmi Layan stawał się coraz bardziej zależny od rutyny, którą stworzyli.
Please click on the next page to continue reading 👇
