Zniknęła w górach na 3 lata

Życie pod górą

W drugim roku Layan opracowała codzienną rutynę, niepodobną do niczego, co mogła sobie wyobrazić jako studentka.

Obudziła się zgodnie ze słabym światłem wpadającym przez otwory wentylacyjne.

Umyła się wodą zebraną i przechowywaną przez Imran.

Pomagała zorganizować materiały eksploatacyjne, sprzątała schronisko i przygotowywała proste posiłki.

W dni, kiedy czuła się wystarczająco silna, badała pobliskie przejścia i rejestrowała obserwacje dotyczące otoczenia jaskini.

Jej ciekawość naukowa nigdy nie zniknęła całkowicie.

Fascynowała ją sposób, w jaki wilgoć gromadziła się na niektórych ścianach, różnice temperatur między komorami i małe organizmy żyjące w pobliżu podziemnej wody.

Zaczęła wypełniać strony opisami i rysunkami.

Te działania nadały jej strukturę dni.

Pomogli jej też zachować coś ważnego: tę część siebie, która istniała przed wypadkiem.

Imran czasami obserwował jej rysowanie i potrząsnął głową z rozbawieniem.

„Możesz znaleźć coś interesującego w każdym miejscu”.

Layan uśmiechnął się.

„Wszystko jest interesujące, jeśli przyjrzysz się wystarczająco uważnie”.

Od czasu do czasu opowiadali o jej dawnym życiu.

Opisała swoje zajęcia uniwersyteckie.

Opowiedziała mu o swoim ojcu, który gotował za dużo ryżu, kiedy był zdenerwowany.

Przypomniała sobie mały ogródek za ich domem i popołudniowe burze, które sprawiły, że okna grzechotały.

Ale te rozmowy stawały się coraz trudniejsze.

Im dłużej pozostawała pod ziemią, tym bardziej bolesne były jej wspomnienia.

Przestała pytać, który to był rok.

Przestała liczyć dokładną liczbę dni.

Czasami martwiła się, że jej ojciec się wyprowadził.

Czasami wyobrażała sobie, że zachorował.

A czasami obawiała się, że przestał jej szukać.

Te myśli były tak bolesne, że zaczęła ich unikać.

Kiedy Imran zapytał, czy tęskni za domem, często odpowiadała: „Nie chcę o tym rozmawiać”.

Szanował jej milczenie.

Ich związek przekształcił się w niezwykłą formę towarzystwa.

Jedli razem.


Dzielili się opowieściami.

Od czasu do czasu kłócili się o zaopatrzenie i rutynę.

Kiedy Layan przestraszył się odległy dźwięk, Imran uspokoił ją.

Kiedy wyczerpał się po długiej podróży po zaopatrzenie, pomogła mu się nim opiekować.

Ani nie wierzyli, że żyją zwyczajnym życiem.

Ale stworzyli kruchą aranżację, która pozwalała im przetrwać każdego dnia.

Były chwile, kiedy Layan prawie przekonała się, że może tam pozostać na zawsze.

Wtedy marzyła o swoim ojcu.

W tych snach zawsze szła w kierunku ich drzwi wejściowych.

Czasami do niego dotarła.

Czasami ziemia się otwierała, zanim zdążyła dotknąć uchwytu.

I czasami słyszała, jak jej ojciec woła jej imię z drugiej strony, ale nie mogła zmusić się do odpowiedzi.

Obudziła się ze łzami na twarzy.

Potem nadszedł poranek.

Posprzątała schronienie, zarejestrowała kolejną obserwację i udawała, że sen nigdy się nie spełnił.

Please click on the next page to continue reading 👇