To było miejsce, które w końcu odkryli odkrywcy.
W przeciwieństwie do szorstkiej komnaty, w której upadła, była kiedyś używana przez miejscowych pracowników jako magazyn.
Ziemia została wyrównana.
Małe nisze zostały wyryte w skale.
Wzdłuż jednej ściany były wysokie otwory wentylacyjne.
Wąski kanał przenosił wody gruntowe przez chroniony odcinek komory.
Imran trzymał tam podstawowe zapasy przez lata.
Przechowywał suche ubrania, koce, proste naczynia do gotowania, liny i pojemniki do zbierania wody.
Layan była zdumiona, kiedy po raz pierwszy to zobaczyła.
– To jest w górach?
Imran uśmiechnął się lekko.
„Ludzie korzystali z tych miejsc, zanim którekolwiek z nas się urodziło”.
Komnata nie czuła się komfortowo w zwykłym sensie.
Nie było prądu, odpowiedniego łóżka ani nowoczesnych warunków sanitarnych.
Wilgotne powietrze może stać się nieprzyjemne, a temperatura wahać się.
Ale w porównaniu z miejscem, w którym upadła, było bezpieczniejsze i łatwiejsze do opanowania.
Imran regularnie czyścił podłogę i utrzymywał oddzielny obszar na odpady.
Przywiózł świeże ubrania i zapasy przez drugorzędny otwór po drugiej stronie góry.
Umył, co mógł, i suszył przedmioty w wentylowanych przejściach.
Zbierał też żywność na zewnątrz, uzupełniając zapasy zapasów o zapasy pozyskiwane podczas jego podróży.
Ta ukryta droga dojazdowa wyjaśniła później, w jaki sposób Layan przetrwał tak długo, bez początkowo oczekiwanego przez ratowników skrajnego pogorszenia stanu fizycznego.
Nie spędziła trzech lat głodując w całkowitej ciemności.
Otrzymała jedzenie, wodę, ubrania i schronienie.
Jednak istnienie tych zasobów wywołało bardziej niepokojące pytanie.
Jeśli Imran mógł opuścić jaskinię, dlaczego Layan tam pozostał?
I dlaczego nie poinformował nikogo, że zaginiony uczeń żyje?
Kiedy po raz pierwszy próbowała uciec
Przez pierwsze kilka miesięcy Layan wierzyła, że jej pobyt w jaskini będzie tymczasowy.
Każdego ranka pytała Imrana o świat zewnętrzny.
Czy pogoda się poprawiła?
Czy górskie ścieżki były bezpieczne?
Czy znalazł inną drogę przez skały?
Czy mógłby przekazać wiadomość do jej ojca?
Imran cierpliwie odpowiadał na niektóre pytania, a unikał innych.
Powiedział jej, że niektóre fragmenty pozostają niebezpieczne.
Powiedział, że nikogo nie spotkał podczas swoich wyjazdów na zewnątrz.
Obiecał, że będą nadal szukać bezpiecznego wyjścia.
Ale Layan coraz bardziej czuł się uwięziony przez niepewność.
Gdy jej noga się zagoiła, zaczęła badać korytarze w pobliżu ich schronienia.
Zrobiła małe mapy w starym notatniku, który dał jej Imran.
Zaznaczyła zakręty kamieniami.
Liczyła kroki między komnatami i nauczyła się rozróżniać różne dźwięki.
Woda spływająca na wapień wydała delikatny dźwięk stukania.
Powietrze poruszające się przez wąskie pęknięcia czasami tworzyło niski gwizdek.
Odległy kamień mógł brzmieć jak grzmot toczący się pod ziemią.
Studiowała te dźwięki, ponieważ wierzyła, że mogą pomóc jej znaleźć wyjście.
Please click on the next page to continue reading 👇
