Siedziała wyprostowana na pokrytym mchem pniu drzewa w pobliżu wody , a jej wyrzeźbione oczy zwrócone były w stronę wąskiej ścieżki .
Obiekt miał zaledwie kilka cali wysokości .
Jego powierzchnia była gładka, a delikatne linie zaznaczały skrzydła i pióra .
Nie został rzucony niedbale na ziemię .
Wygląda na to, że zostało umieszczone celowo .
Kiedy wolontariusz poinformował o odkryciu , badacze sfotografowali sowę i zbadali okolicę .
Mahmud rozpoznał to natychmiast.
Widział podobne rzeźby w pokoju Layana .
Kolekcjonowała ręcznie robione figurki zwierząt , a do jej ulubionych należały sowy .
Nie potrafił jednak stwierdzić z całą pewnością , czy ten należał do niej .
Na miejsce sprowadzono psy tropiące .
Jeden pies podążał po ziemi w kierunku drzewa , poruszając się z niezwykłą determinacją.
Powąchał pień , okrążył pobliskie kamienie i zbliżył się do wąskiego , skalistego przejścia .
A potem się zatrzymało.
Opiekun zachęcał go do dalszego działania.
Pies się odwrócił .
Po kilku próbach odmówił kontynuowania podróży tą samą trasą .
Przewodnik nie potrafił jednoznacznie wyjaśnić tego zachowania . Skały , płynąca woda, zmienne prądy powietrza i nakładające się zapachy mogły mieć wpływ na zwierzę .
Jednak dla Mahmouda moment ten stał się niezapomniany.
Wierzył , że pies dotarł do miejsca , w którym kończył się ślad jego córki .
Długo stał obok drzewa .
Potem szepnął do górskiego powietrza .
„Layan, gdzie jesteś ?”
Nie było odpowiedzi .
Słychać tylko szum wody spływającej po kamieniach .
