Zniknęła w górach na 3 lata

Lata milczenia​​

Pierwsze tygodnie upłynęły pod znakiem pośpiechu .

Następne miesiące były pełne pytań .​

Z biegiem czasu liczba aktywnych poszukiwaczy malała. Operacja zmieniła się z akcji ratunkowej na dochodzenie w sprawie zaginięcia osoby .

Władze przesłuchały turystów , którzy odwiedzili ten obszar. Przeanalizowano dostępne nagrania z monitoringu , sprawdzono pobliskie drogi i przeanalizowano zgłoszenia dotyczące niezidentyfikowanych osób.

Śledczy rozważali kilka możliwości.

Layan mógł wpaść w niedostępną szczelinę .​

Mogła stracić orientację i oddalić się znacznie od pierwotnego obszaru poszukiwań .​

Ktoś mógł ją spotkać na szlaku .​

Albo mogła znaleźć niezbadane przejście prowadzące głęboko w góry .​​​​

Jednak każda z teorii napotkała ten sam problem.

Nie było wystarczających dowodów pozwalających na ustalenie , co się wydarzyło .

Pory roku się zmieniły.

Deszcz zalał góry . Strumienie wypełniły się i wylały . Roślinność porosła ścieżki , które kiedyś były starannie badane .

Nadeszła zima , a po niej kolejna wiosna .

Minęły dwudzieste urodziny Layana .

A potem jej dwudzieste pierwsze.

Jej koledzy ze studiów ukończyli studia.

Niektórzy znaleźli pracę. Inni kontynuowali naukę . Nieliczni przeprowadzili się do innych miast.

Mahmoud oglądał w Internecie zdjęcia z uroczystości ukończenia szkoły .

Próbował wyobrazić sobie swoją córkę wśród nich , stojącą w czapce i todze ze swoim znajomym uśmiechem .

Kiedyś obiecał jej , że zrobi sto zdjęć w dniu , w którym otrzyma dyplom .

Zamiast tego trzymał jej ostatnie zdjęcie przy łóżku .

Na zdjęciu widać Layan uśmiechniętą w słońcu , z aparatem zawieszonym na szyi .

Codziennie rano odkurzał ramę .​

Nigdy nie przenosił jej książek .

Jej niedokończony projekt nadal leżał na biurku , a ołówek leżał na otwartym notatniku .

Przyjaciele i krewni delikatnie przekonywali go , że ona może już nigdy nie wrócić.

Jednak Mahmud odmówił.

„Dopóki ktoś nie udowodni inaczej”, mawiał , „ moja córka żyje ”.

Niektórzy określali jego wiarę jako godną podziwu.

Inni obawiali się , że uniemożliwia mu to wyzdrowienie .

Mahmudowi było to obojętne.

Nadal odwiedzał górę , kiedy tylko mógł .

Czasami chodził wyznaczonymi szlakami .​

Czasami siadał w pobliżu strumienia , w którym znaleziono drewnianą sowę .​

Rozmawiał z Layan na głos , opowiadając jej o zwykłych rzeczach.