Poszukiwania , które nic nie dały
Do rana zaginięcie stało się zorganizowaną operacją poszukiwawczo- ratunkową .
Ratownicy zebrali się na początku szlaku z mapami, radiami, linami i sprzętem medycznym . Z pobliskich miejscowości przybyli wolontariusze . Doświadczeni przewodnicy górscy zaoferowali pomoc w poruszaniu się po trudniejszym terenie .
Sprowadzono wyszkolone psy tropiące .
Ekipy poszukiwawcze podzieliły górę na sekcje .
Niektórzy podążali utartymi szlakami turystycznymi . Inni schodzili wąskimi wąwozami, badali wyschnięte koryta strumieni i sprawdzali miejsca , gdzie luźne kamienie sugerowały możliwość upadku .
Gdy pozwalała na to pogoda i widoczność, śmigłowce skanowały otwarte stoki .
Zespoły przeszukiwały teren w poszukiwaniu czegokolwiek , co mogłoby należeć do Layana.
But .
Podarty kawałek ubrania .
Upuszczona butelka z wodą .
Pasek do aparatu .
Nawet najmniejszy przedmiot może być wskazówką .
Jednak góry nie miały nic do zaoferowania .
Drugiego dnia ratownicy znaleźli kilka miejsc , w których niedawno doszło do osunięcia gruntu . Dokładnie zbadali każde z nich , szukając dowodów na to , że ktoś mógł wpaść pod niestabilną skałę.
Większość szczelin była zbyt płytka , by ukryć człowieka .
Do innych nie można było dotrzeć bez specjalistycznego sprzętu.
Poszukiwania były kontynuowane.
Czwartego dnia Mahmud przestał wracać do domu , żeby spać .
Pozostawał w pobliżu stanowiska dowodzenia , otulony kurtką , obserwując , jak drużyny wyruszają rano i wracają wieczorem .
Za każdym razem , gdy radio zaczynało trzeszczeć, odwracał się w jego stronę.
Za każdym razem, gdy ktoś do niego podchodził , on wstawał.
Nauczył się rozpoznawać wyrazy twarzy ratowników , zanim jeszcze przemówili .
A każdy wieczór przynosił to samo druzgocące zakończenie.
Nic.
Szóstego dnia wolontariusz podążający wzdłuż strumienia dokonał pewnego niezwykłego odkrycia .
Mała drewniana sowa .
