Zniknęła w górach na 3 lata

Poszukiwania , które nic nie dały

Do rana zaginięcie stało się zorganizowaną operacją poszukiwawczo- ratunkową .

Ratownicy zebrali się na początku szlaku z mapami, radiami, linami i sprzętem medycznym . Z pobliskich miejscowości przybyli wolontariusze . Doświadczeni przewodnicy górscy zaoferowali pomoc w poruszaniu się po trudniejszym terenie .

Sprowadzono wyszkolone psy tropiące .​

Ekipy poszukiwawcze podzieliły górę na sekcje .​

Niektórzy podążali utartymi szlakami turystycznymi . Inni schodzili wąskimi wąwozami, badali wyschnięte koryta strumieni i sprawdzali miejsca , gdzie luźne kamienie sugerowały możliwość upadku .

Gdy pozwalała na to pogoda i widoczność, śmigłowce skanowały otwarte stoki .

Zespoły przeszukiwały teren w poszukiwaniu czegokolwiek , co mogłoby należeć do Layana.

But .

Podarty kawałek ubrania .​

Upuszczona butelka z wodą .

Pasek do aparatu .

Nawet najmniejszy przedmiot może być wskazówką .​

Jednak góry nie miały nic do zaoferowania .

Drugiego dnia ratownicy znaleźli kilka miejsc , w których niedawno doszło do osunięcia gruntu . Dokładnie zbadali każde z nich , szukając dowodów na to , że ktoś mógł wpaść pod niestabilną skałę.

Większość szczelin była zbyt płytka , by ukryć człowieka .​

Do innych nie można było dotrzeć bez specjalistycznego sprzętu.

Poszukiwania były kontynuowane.

Czwartego dnia Mahmud przestał wracać do domu , żeby spać .

Pozostawał w pobliżu stanowiska dowodzenia , otulony kurtką , obserwując , jak drużyny wyruszają rano i wracają wieczorem .​

Za każdym razem , gdy radio zaczynało trzeszczeć, odwracał się w jego stronę.

Za każdym razem, gdy ktoś do niego podchodził , on wstawał.

Nauczył się rozpoznawać wyrazy twarzy ratowników , zanim jeszcze przemówili .​​

A każdy wieczór przynosił to samo druzgocące zakończenie.

Nic.

Szóstego dnia wolontariusz podążający wzdłuż strumienia dokonał pewnego niezwykłego odkrycia .​

Mała drewniana sowa .