Policjant podał mu adres szpitala .
Mahmud wyszedł niemal natychmiast.
Ledwo pamiętał podróż .
W szpitalu członek personelu poprowadził go korytarzem do cichego pokoju badań .
Zbliżając się do drzwi , zwolnił kroku .
Nagle poczuł strach .
Obawiałem się , że coś zostało źle zrozumiane.
Bał się , że otworzy drzwi i zobaczy nieznajomego .
Obawiam się , że trzy lata nadziei znikną w jednej chwili .
Wtedy drzwi się otworzyły.
I Layan tam był .
Siedziała na brzegu szpitalnego łóżka , ubrana w czysty sweter , który ktoś jej dał .
Jej włosy były krótsze , niż pamiętał .
Jej twarz stała się szczuplejsza.
Na jednej brwi znajdowała się słaba blizna .
Ale jej oczy były takie same.
"Layan?"
Spojrzała w górę.
Przez chwilę zdawała się nie rozpoznawać starszego mężczyzny stojącego w drzwiach .
Jego włosy stały się bardziej siwe.
Zmarszczki wokół jego oczu były głębsze .
Trzy lata żałoby go zmieniły .
Potem szepnęła : „Tato?”
Mahmoud przeszedł przez pokój .
Objął ją ramionami .
Przez chwilę pozostała sztywna .
Potem jej ręce uniosły się i chwyciły go za tył kurtki .
Ukrył twarz w jej ramieniu .
„Moja córka. Moja córka.”
Zaczęła drżeć .
"Przepraszam ."
Odsunął się .
"Co?"
Przepraszam, że nie wróciłem do domu.
Mahmoud wziął jej twarz w swoje dłonie.
"Nie mów tak."
"Obiecałem ."
Pokręcił głową .
"Jesteś teraz tutaj ."
