„Ale obiecałem przed zachodem słońca” .
Jego wyraz twarzy się załamał.
Przytulił ją ponownie .
Przez kilka minut żaden z nich nie powiedział ani słowa.
Było za dużo pytań .
Zbyt wiele pominiętych urodzin.
Za dużo nocy spędzonych w strachu.
W tej chwili liczyło się tylko to , że oddychała , mówiła i go trzymała .
W końcu Mahmud odstąpił .
Zbadał ją dokładnie .
"Czy jesteś ranny?"
„ Czasami boli mnie noga ”.
"Czy ktoś cię zabrał ?"
Zawahała się.
"NIE."
„ Co się potem stało?”
Layan spojrzał w stronę okna .
Na zewnątrz drzewo delikatnie kołysało się na wietrze .
Długo to oglądała .
Potem powiedziała : „ Upadłam”.
Dzień, w którym góra otworzyła się pod nią
Relacja Layana zaczyna się od szczegółów , o których śledczy nigdy wcześniej nie wiedzieli .
Rano , kiedy zniknęła , nie miała zamiaru oddalać się zbytnio od wyznaczonego szlaku .
Szukała rzadkiej rośliny , która rosła w chłodnych, zacienionych miejscach , szczególnie w pobliżu wapiennych skał .
Po prawie dwugodzinnym marszu zauważyła skupisko roślinności obok wąskiego wąwozu .
Rośliny wyglądały podobnie do czegoś , co badała .
Zeszła z głównej ścieżki , żeby zrobić zdjęcia.
Na początku grunt wydawał się stabilny .
Wspięła się na kilka płaskich skał i podążyła płytkim kanałem , którym niedawno płynęła woda deszczowa .
Roślinność stała się gęstsza .
Dalej zobaczyła wąski otwór między dwiema kamiennymi ścianami .
Przez szczelinę napływało chłodne powietrze .
Podeszła z ciekawości .
Wewnątrz odkryła miejsce osłonięte od bezpośredniego światła słonecznego .
Wzdłuż krawędzi kamienia rosły małe rośliny .
Zrobiła kilka zdjęć , sporządziła notatki i zebrała niewielką próbkę na potrzeby swojego projektu .
Wtedy usłyszała trzask .
Na początku myślała , że złamała się gałąź .
Odwróciła się.
Mały kamień stoczył się po zboczu za nią .
