Natychmiast stała się czujna.
Opowiedziałem jej o zgubionych widelcach, sekretnej grze, drugim telefonie i mieszkaniu.
„Ukryty telefon i sekretne mieszkanie?” – zapytała. „Musisz porozmawiać z prawnikiem, zanim się z nim skonfrontujesz”.
„Powiedział, że zmniejszono mu liczbę nadgodzin.”
„To jest dokładnie ten rodzaj wymówki, której ludzie używają, gdy coś ukrywają”.
Jej słowa tylko spotęgowały mój strach.
Po zakończeniu rozmowy wysłałem Brandonowi wiadomość.
„Znalazłem telefon i umowę najmu mieszkania. Nie wracaj w niedzielę. Nie wracaj w ogóle”.
Zadzwonił prawie natychmiast.
Przez siedem lat nigdy nie słyszałam płaczu mojego męża.
Ale tej nocy jego głos się załamał.
„Cece, proszę, pozwól mi wyjaśnić to osobiście. To nie tak, jak myślisz”.
„Więc powiedz mi teraz.”
„Nie mogę tego zrobić przez telefon”.
„Miałeś mnóstwo okazji, żeby powiedzieć mi prawdę.”
„Kocham ciebie i Alexa ponad wszystko. Proszę, pozwól mi wrócić do domu i wszystko wyjaśnić”.
Zakończyłem rozmowę i zsunąłem się po ścianie.
Wyjątkowo nie próbowałam ukrywać płaczu.
Kilka minut później drzwi sypialni Alexa się otworzyły.
Podszedł do mnie w piżamie z dinozaurami, trzymając widelec niczym mały miecz.
„Mamo, dlaczego jesteś smutna?”
„Nic mi nie jest. Wracaj do łóżka.”
Zamiast tego usiadł obok mnie i położył widelec na moich kolanach.
„Możesz mieć jednego.”
„Nie potrzebuję tego, kochanie.”
„Tak, masz. Tata powiedział, że widelce są po to, żebyś nie był sam, jeśli będzie musiał wyjechać.”
Spojrzałam na niego.
„Co powiedział ci tata?”
„Powiedział, że każdy widelec to obietnica. Jeśli długo nie będzie mógł wrócić do domu, widelce będą nam przypominać, że wciąż próbuje wrócić”.
Alex spuścił głowę.
Powiedział, że ty też miałeś je dostać, ale zapomniałem ci ich dać.
