Przyciągnąłem go do siebie.

Cokolwiek Brandon ukrywał, nie był to romans, jaki sobie wyobrażałam.

Wysłałem mu kolejną wiadomość.

„Przyjdź do domu w niedzielę. Porozmawiamy.”

Przez następne dwa dni moje myśli krążyły między gniewem, strachem i zagubieniem.

Dlaczego Brandon uważa, że ​​będzie musiał nas opuścić?

Dlaczego wynajął mieszkanie?

I dlaczego poprosił naszego syna, żeby pod materacem zgromadził kolekcję obietnic?

CZĘŚĆ 3

Brandon wrócił w niedzielę wieczorem.

Spotkałem go w drzwiach, trzymając w ręku teczkę.

Gdy to zobaczył, jego ramiona opadły.

„Usiądź” – powiedziałem.

„Mogę wyjaśnić.”

„W takim razie wyjaśnij wszystko.”

Położył torbę na podłodze. Jego oczy były już czerwone.

„Straciłem pracę sześć tygodni temu”.

Przez chwilę nie mogłem mówić.

„Nie mogłem ci powiedzieć” – kontynuował. „Zrezygnowałaś z kariery, żeby wychować Alexa. Obiecałem, że zaopiekuję się tą rodziną”.

„Więc każdego ranka zakładałeś ubranie robocze i udawałeś, że idziesz na plac budowy?”

„Poszedłem do biblioteki i złożyłem podania o pracę. Przyjmowałem tymczasowe zmiany w magazynie, dorywcze prace i wszystko inne, co mogłem znaleźć”.

„A drugi telefon?”

„To było dla rekruterów i tymczasowych pracodawców. Dzwonili o dziwnych porach, a ja nie chciałem, żebyś widział wiadomości”.

Zatrzymałem umowę najmu mieszkania.

„A co z tym?”

Jego twarz się zmarszczyła.

„To był plan awaryjny. Gdybym nie mógł spłacać kredytu hipotecznego, planowałem przenieść się do studia. Ty i Alex mieliście tu zostać”.

„Planowałeś odejść od nas, nie rozmawiając o tym ze mną?”

„Nie zamierzałam odchodzić od małżeństwa. Pomyślałam, że będzie ci lepiej bez drugiej osoby, która zużywałaby jedzenie i prąd”.

Spojrzałem na niego z niedowierzaniem.

„A widelce?”