„Widelec znowu zniknął. Kupiłem czterdzieści osiem, a teraz zostało siedem.”
On się zaśmiał.
„Dzieciaki robią dziwne rzeczy. Pamiętasz, jak Alex próbował spuścić skarpetki w toalecie?”
„To co innego. Wygląda na przerażonego, ilekroć pytam.”
Zapadła cisza.
Trwało to tylko sekundę, ale to zauważyłem.
„Wyglądasz na wyczerpanego” – powiedział Brandon. „Zjedz coś i odpocznij. Damy radę”.
„Nie lekceważ mnie, bo jestem zestresowany”.
„Nie odrzucam cię. Mówię tylko, że nie powinnaś panikować z powodu sztućców”.
Zakończyłem rozmowę zanim moja frustracja przerodziła się w kłótnię.
Tego wieczoru Brandon został w pokoju Alexa dłużej niż zwykle. Kiedy wyszedł, wyglądał dziwnie radośnie.
„O czym rozmawialiście?”
„Nic ważnego. Tylko męskie sprawy.”
Pocałował mnie w czoło i poszedł w stronę łazienki.
Następnego ranka oznajmił, że musi wyjechać na dwudniowy przydział do magazynu.
„Od kiedy twoja praca wymaga podróżowania?” – zapytałem.
„Zaoferowali nadgodziny. Potrzebujemy pieniędzy.”
Pakując się, unikał mojego wzroku.
„Brandon, czy coś jest nie tak między nami?”
Przestał składać koszulę i przyciągnął mnie do siebie.
„Wszystko w porządku. Obiecuję.”
Wyszedł przed południem.
Tego wieczoru Alex prawie nie jadł kolacji i poprosił o pozwolenie na wcześniejsze pójście spać.
Już samo to było niezwykłe.
Kiedy usiadłem obok niego, zauważyłem, że jego materac wydawał się nierówny, jakby ktoś pod prześcieradłem podłożył ołówki.
„Wstań na chwilę, kochanie.”
Na jego twarzy malowała się panika.
„Nie, mamusiu. Proszę, nie patrz.”
Delikatnie podniosłam go z łóżka i odsunęłam prześcieradło.
Następnie podniosłem materac.
Pod nim ułożono dziesiątki widelców w idealnie prostych rzędach.
Srebrne uchwyty były starannie ustawione, a każdy zestaw zębów skierowany był w tym samym kierunku.
Alex wybuchnął płaczem.
„Proszę, nie zabieraj ich!”
„Po co ci te wszystkie widelce?”
„Tata powiedział, że ich potrzebujemy.”
Całe moje ciało znieruchomiało.
„Co dokładnie powiedział tatuś?”
Alex pokręcił głową i zaczął płakać jeszcze mocniej.
„To sekret tatusia”.
