„Nie, mamusiu.”
„Nie będziesz miał kłopotów. Muszę tylko wiedzieć, gdzie oni są.”
„Nie wziąłem ich.”
Przeszukałem zmywarkę, śmietnik, podwórko, pod meblami, a nawet wnętrze pralki.
Nic.
Tego wieczoru wspomniałem o tym Brandonowi, gdy zdejmował buty robocze.
„Zniknęło prawie każde widelec”.
Zaśmiał się zmęczony.
„Alex ma pięć lat. Pewnie gdzieś je schował.”
„Szukałem wszędzie.”
„To kup kolejny zestaw. To tylko widelce, Cece.”
Coś w jego reakcji wydawało się nienaturalne, ale Alex już wdrapywał mu się na kolana. Uznałem, że przesadzam.
Zamówiłem nowe pudełko zawierające czterdzieści osiem widelców.
Problem rozwiązany — przynajmniej tak myślałem.
Później tej nocy słyszałem, jak Brandon niesie Alexa do swojego pokoju. Drzwi sypialni pozostały lekko uchylone.
„Pamiętaj, co ci mówiłem” – wyszeptał Brandon. „To nasza sprawa”.
Dobrze, tato.
„Obiecujesz, że nikomu nie powiesz?”
„Obiecuję.”
Prawie wszedłem do środka i zapytałem, o czym rozmawiają. Zamiast tego po prostu odszedłem.
Rodzice i dzieci czasami dzielili się niewinnymi sekretami. Nie chciałem psuć czegoś słodkiego między nimi.
Nowe widelce dotarły w następny wtorek.
Umyłam je, wysuszyłam i ułożyłam wszystkie czterdzieści osiem starannie w szufladzie.
Do piątku pozostało ich już tylko siedem.
Policzyłem dwa razy.
A potem po raz trzeci.
„Alex, proszę wejdź do kuchni.”
Wszedł, trzymając plastikowego dinozaura. Gdy tylko zobaczył otwartą szufladę, strach przemknął mu przez twarz.
„Wiesz, gdzie podziały się nowe widelce?”
Pokręcił głową.
„Nie będę zły. Możesz mi powiedzieć.”
„Nie wiem, mamusiu.”
Zacisnął palce na dinozaurze, aż jego kostki zbielały.
Zadzwoniłem do Brandona w czasie jego przerwy na lunch.
