Na te słowa twarz Lily się skrzywiła. „Mama nie może przyjść”.
Poczułem chłód na całym ciele. „Czemu ona nie może przyjść?”
Bliźniaki spojrzały na siebie. Wtedy Lucy wyszeptała najbardziej przerażające zdanie, jakie kiedykolwiek słyszałem.
„Bo Grant zamknął ją na dole.”
Przez kilka sekund mogłem tylko na nią patrzeć. „Grant zamknął twoją mamę na dole?” – powtórzyłem.
Lily skinęła głową. „Powiedziała nam, żebyśmy byli cicho”.
Instynkt podpowiadał mi, żeby natychmiast zadzwonić na policję, ale przypomniałam sobie panikę Lily, gdy tylko dotknęłam telefonu. Sięgnęłam pod stół i wyciągnęłam rękę. „Posłuchaj mnie. Policja nie odbiera grzecznych dziewczynek za to, że proszą o pomoc. Grant cię okłamał”.
Lily przyglądała się mojej twarzy. „Naprawdę?”
"Naprawdę."
Zaczekałem, aż skinęła mi głową. Potem wszedłem do spiżarni, zostawiając uchylone drzwi, żebym nadal mógł widzieć bliźniaki, i zadzwoniłem pod numer alarmowy 911. Mówiłem cicho, wyjaśniając, że dwie trzyletnie dziewczynki z sąsiedniego domu są w moim domu i twierdzą, że ich matka została zamknięta na dole. Dyspozytor kazał mi zostać w środku, zamknąć wszystkie drzwi i unikać bezpośredniej konfrontacji z Grantem.
Właśnie kończyłem rozmowę, gdy ktoś znowu zapukał do moich drzwi wejściowych. Tym razem Grant nie zapukał. Uderzył w nie pięścią.
„Carla!”
Krew mi zmroziła krew w żyłach. Nigdy nie powiedziałam mu, jak mam na imię.
