W pewnym momencie Yuki wspomniała, że niedawno poznała kogoś, kto sprawił, że poczuła się wyjątkowo swobodnie.
Jej przyjaciele od razu zwrócili na nią uwagę.
„Wreszcie! Czy to ktoś z twojej firmy?” – zapytał jeden z nich.
„Nie” – odpowiedziała Yuki. „Spotkałam go podczas podróży”.
"Ile on ma lat?"
Yuki zawahała się zanim odpowiedziała.
„Ma siedemdziesiąt lat”.
Przez kilka sekund nikt się nie odzywał.
Jedna z przyjaciółek powoli odstawiła szklankę na stół. Druga spojrzała na Yuki, jakby źle zrozumiała pytanie.
„Siedemdziesiąt?” – powtórzyła w końcu jej najbliższa przyjaciółka. „Masz na myśli, że ma siedemdziesiąt lat?”
Yuki skinęła głową.
Reakcja była natychmiastowa. Pytania napływały zewsząd. Czy był bogaty? Czy był żonaty? Czy była manipulowana? Czy miał dzieci? Co może mieć wspólnego dwudziestosześciolatek z siedemdziesięciolatkiem?
Jeden z przyjaciół zasugerował nawet, że Yuki przeżywała pewnego rodzaju emocjonalny bunt przeciwko rodzicom.
Yuki słuchała w ciszy, czując nieoczekiwany smutek.
Rozumiała, dlaczego różnica wieku ich zszokowała. Czterdzieści cztery lata to niemała różnica i nie oczekiwała, że wszyscy od razu zaakceptują ten związek. Ale bolało ją przekonanie, że jej uczucia trzeba tłumaczyć pieniędzmi, manipulacją lub problemami psychologicznymi.
Nikt nie zapytał, co w nim ceni.
Nikt nie pytał, czy traktował ją z szacunkiem.
