Popołudniowe niebo nad Tokio było zasnute ciężkimi, szarymi chmurami. Z okna swojego małego mieszkania Yuki obserwowała deszcz spływający po szybie, zastanawiając się, jak życie, które dla wszystkich innych wydawało się tak idealne, może być tak puste w środku.
W wieku dwudziestu sześciu lat miała wszystko, co – jak kiedyś wierzyła – miało ją uszczęśliwić. Ukończyła renomowany uniwersytet, zapewniła sobie stabilne stanowisko w dziale marketingu w dobrze prosperującej firmie i wynajęła nowoczesne mieszkanie w atrakcyjnej dzielnicy. Jej konta w mediach społecznościowych były pełne zdjęć stylowych restauracji, weekendowych spotkań, starannie dobranych strojów i uśmiechniętych twarzy.
Patrząc na życie Yuki z zewnątrz, można odnieść wrażenie, że radziła sobie wyjątkowo dobrze.
Ale za tymi fotografiami kryła się młoda kobieta, wyczerpana próbami spełniania niekończących się oczekiwań.
W pracy oczekiwano od niej ambicji, ambicji i ciągłej gotowości do działania. Jej koledzy bez przerwy rozmawiali o awansach, pensjach, kontaktach zawodowych i przyszłych możliwościach. Nawet luźne rozmowy zdawały się przeradzać w rywalizację o to, kto osiąga więcej.
Jej życie osobiste niczym się nie różniło.
Za każdym razem, gdy Yuki spotykała się ze swoimi przyjaciółmi ze studiów, ktoś nieuchronnie pytał, czy z kimś się spotyka. Rodzice regularnie przypominali jej, że zbliża się do ważnego wieku i powinna zacząć poważnie myśleć o małżeństwie. Krewni komentowali kwestie związane z dziećmi, bezpieczeństwem finansowym i znaczeniem wyboru odpowiedniego partnera.
