Nikt nie wydawał się szczególnie zainteresowany pytaniem, czy ona jest naprawdę szczęśliwa.
Yuki próbowała podążać konwencjonalną ścieżką. Spotykała się z kilkoma mężczyznami w swoim wieku, w tym profesjonalistami z imponującymi karierami i obiecującymi perspektywami finansowymi. Niektórzy byli atrakcyjni, inteligentni i odnosili sukcesy towarzyskie. Jednak ich relacje rzadko rozwijały się poza starannie zaaranżowanymi kolacjami i przewidywalnymi rozmowami.
Wielu z nich zdawało się być bardziej zainteresowanych znalezieniem dziewczyny, która pasowałaby do ich idealnego wizerunku, niż zrozumieniem osoby siedzącej naprzeciwko nich.
Często wychodziła z randek z poczuciem, że była na kolejnej rozmowie kwalifikacyjnej. Pytania o jej zarobki, plany zawodowe, historię rodzinną i oczekiwania na przyszłość pojawiały się, zanim zdążyła nawiązać jakąkolwiek głębszą więź emocjonalną.
Stopniowo zaczęła wycofywać się ze świata randek.
Jej najbliższe przyjaciółki interpretowały to jako chwilową fazę. Zachęcały ją do pobierania nowych aplikacji randkowych, częstszego uczestniczenia w wydarzeniach towarzyskich i dawania szansy różnym typom mężczyzn. Yuki zazwyczaj się uśmiechała i zmieniała temat.
Prawda była taka, że nie chciała już brać udziału w grze, która powodowała, że czuła się coraz bardziej oderwana od samej siebie.
Punkt zwrotny nastąpił podczas wtorkowej kolacji z czwórką przyjaciół ze studiów. Świętowali niedawny awans jednego z nich w drogiej restauracji w centrum Tokio. Kieliszki do wina odbijały ciepłe światło, a rozmowa toczyła się między plotkami biurowymi, planami podróży i romantycznymi związkami.
