„Zabierz Sofię w bezpieczne miejsce” – powiedział. „Zrób zdjęcia obrażeń, jeśli ona się na to zgodzi. Zachowaj wiadomości, dokumentację szkolną i wszystko inne, co może pomóc w ustaleniu, co się stało. Co najważniejsze, skontaktuj się z władzami i dopilnuj, aby otrzymała pomoc medyczną”.
Spojrzałem w stronę korytarza.
„Robię to teraz.”
Zanim zadzwoniłem, zapytałem Sofię, czy nie ma nic przeciwko pójściu do szpitala.
Skinęła głową.
„Nie chcę wracać do swojego pokoju.”
„Nie będziesz musiał.”
Sfotografowałem siniaki na jej ramionach, starając się nie wywierać na niej presji ani nie prosić o pozowanie. Następnie sfotografowałem pralnię, wiadro, pralkę wypełnioną cudzymi ubraniami i stertę ubrań, które kazano jej wyprać.
Zapisałem nagrania, które zrobiłem i zrobiłem ich kopię zapasową.
W szpitalu lekarz zbadał Sofię i udokumentował obrażenia. Niektóre siniaki bledły, inne wyglądały na świeższe. Lekarz zadał jej pytania na osobności, dając jej czas na odpowiedź, bez przerywania.
Po zakończeniu badania, przyszła do nas porozmawiać pracownica socjalna ze szpitala.
