Jej oczy napełniły się łzami.
„Nawet jeśli Patricia powie, że muszę?”
„Szczególnie wtedy.”
Spojrzała w dół.
„Tato, proszę, nie mów jej, że ci powiedziałem.”
To zdanie bolało bardziej, niż cokolwiek innego.
"Dlaczego?"
„Wkurzy się. Zawsze mówi, że i tak jej uwierzysz.”
Pochyliłem się do przodu.
„Słuchaj uważnie. Wierzę ci.”
Dolna warga Sofii zadrżała.
„I nie zostawię cię z nią sam na sam.”
Nie chciałam zasypywać córki pytaniami. Wiedziałam też, że tego, co się wydarzyło, nie da się rozwiązać w prywatnej kłótni między dorosłymi.
Zadzwoniłem do adwokata rodzinnego, którego znałem od lat. Nazywał się Michael Bennett. Wyjaśniłem, że niespodziewanie wróciłem do domu, zastałem córkę z widocznymi obrażeniami i usłyszałem zarzuty o ciągłe znęcanie się ze strony żony i jej rodziny.
Powiedział mi, żebym nie konfrontował się z Patricią i nie niszczył niczego, co mogłoby być dowodem.
