– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

– Wyolbrzymiasz wszystko…

– WYOLBRZYMIAM? – Veronika wyciągnęła z półki stary album i gwałtownym ruchem go otworzyła. – Patrz. Dzień zakończenia szkoły. Wszystkie dziewczyny mają na sobie piękne sukienki, a ja? W tym okropnym, zielonym worze, który wisiał na mnie jak namiot. A ty nawet nie przyszłaś na rozdanie świadectw. Tłumaczyłaś, że Timur ma ważny mecz futsalu.

Regina Pawłowna odwróciła wzrok.

– To było sto lat temu…

– A co z momentem, gdy dostałam się na bezpłatne studia? To też było sto lat temu? Wszystko osiągnęłam sama, bez żadnych korepetytorów – w przeciwieństwie do twojego „złotego chłopca”, który za trzecim podejściem ledwo załapał się na płatne studia. Nie usłyszałam od ciebie ani słowa gratulacji. Ale kiedy po pierwszym semestrze przyniósł ocenę „dostateczną”, urządziłaś uroczystą kolację – z tortem!

W przedpokoju rozległ się szczęk zamka i do mieszkania wszedł Daniił – mąż Veroniki. Wysoki mężczyzna o szerokich ramionach i uważnym, spokojnym spojrzeniu zatrzymał się w progu, błyskawicznie oceniając sytuację.

– Regino Pawłowno? – uniósł brew. – Komu zawdzięczamy tę przyjemność?

– Daniło, moja matka chce się do nas wprowadzić – powiedziała Weronika chłodnym tonem.

Danił wydał z siebie krótki, ostry dźwięk – coś pomiędzy prychnięciem a śmiechem. Doskonale pamiętał, jak trzy lata wcześniej ta sama kobieta stała w drzwiach ich wynajmowanego mieszkania, wrzeszcząc na całe gardło, że jej córka związała się z gołodupcem – człowiekiem, który zarabia na życie, „spadając z dachów za grosze”. Danił pracował jako koordynator kaskaderów przy produkcjach filmowych – zawód ten w oczach Reginy Pawłowny był czymś pomiędzy występem w cyrku a samobójczą misją.

– Po tym wszystkim, co nam pani powiedziała? – zapytał, zachowując całkowicie spokojny ton.— Daniile, przecież jesteś rozsądnym człowiekiem. Rodzina powinna trzymać się razem — powiedziała teściowa, siląc się na uśmiech.

— Rodzina? — Daniił podszedł do żony i delikatnie położył dłoń na jej ramieniu. — Kiedyś nazywała mnie pani pasożytem, ​​kimś, kto uczepił się pani córki – mimo że wtedy przynosiłem do domu więcej pieniędzy niż pani Tonya. Twierdziła pani, że przynosimy wstyd nazwisku, tylko dlatego, że wynajmowaliśmy mieszkanie na przysłowiowym końcu świata.

Please click on the next page to continue reading 👇