– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

– Obowiązek? – w głosie córki pobrzmiewała gorycz. – A gdzie był Timur, kiedy leżałaś na oddziale urazowym ze złamaną szyjką kości udowej? Kto spędził dwa tygodnie, śpiąc na polowym łóżku przy twoim łóżku? Ja. A co zrobiłaś miesiąc później? Przepisałaś na niego cały majątek, bo obiecał, że zabierze cię do zagranicznych kurortów.

– On jest mężczyzną… przedłuża ród…

– DOŚĆ! – Veronika podeszła do drzwi i otworzyła je na oścież. – Masz swojego ukochanego syna. Idź do niego.

– Nie rozumiesz, że on nawet nie wpuścił mnie za próg?! Mieszka z tą… tą swoją Śnieżaną. Nie pozwoliła mi się do niego zbliżyć!

– Śnieżaną? – Veronika uniosła brwi ze zdziwienia. – Tą samą, którą stawiałaś za wzór „idealnej synowej”? Tą, która – w przeciwieństwie do „niektórych osób” – potrafi szanować starszych?

Matka nerwowo poprawiła pasek torebki leżącej na kolanach.

– Zmieniła się. Stała się bezczelna… zupełnie bezczelna! Wczoraj powiedziała mi prosto w twarz, że „plączę się pod nogami”. Wyobrażasz to sobie? Ja – która wychowałam Timura – plączę się pod nogami!

– Czyli kiedy ja prosiłam, żebyś nie wtrącała się w moje życie, byłam niewdzięcznicą. A kiedy Śnieżana mówi dokładnie to samo, jest po prostu „bezczelna”?

– To ZUPEŁNIE CO INNEGO!

– Niby dlaczego?

– Zawsze byłaś taka uparta, taka krnąbrna. Od małego robiłaś wszystko na przekór. A Timur – to złoty chłopiec: posłuszny, czuły…

– Posłuszny? Veronika wybuchnęła pozbawionym radości, cynicznym śmiechem. – Robił z ciebie głupka już od siódmej klasy. Pamiętasz, jak z twojej torebki zniknęły pieniądze? Obwiniłaś mnie, mimo że tego dnia byłam w sąsiednim mieście na olimpiadzie przedmiotowej. A kiedy nasza sąsiadka, Lusia, powiedziała, że ​​widziała go w salonie gier, nazwałaś ją intrygantką.

– NIE WAŻ SIĘ tak mówić o własnym bracie!

– A co z moim balem na zakończenie szkoły? Pieniądze, które odkładałaś na moją sukienkę, oddałaś Timurowi na nową konsolę. Twierdziłaś, że chłopak nie może odstawać od rówieśników. Skończyło się na tym, że założyłam starą sukienkę mojej kuzynki – przerobioną naprędce i niechlujnie zwężoną.

Please click on the next page to continue reading 👇