Wtedy to zobaczyła i widok ten zaparł jej dech w piersiach.
Wysoki mężczyzna w ciemnoszarym garniturze stał w pierwszym rzędzie i patrzył na nią nieodgadnionym wzrokiem.
To był jej ojciec, Carson, z którym nie rozmawiała przez prawie trzy lata, od czasu brutalnej kłótni, podczas której powiedział jej, że małżeństwo z Hunterem oznacza obniżenie jej standardów.
Odpowiedziała wtedy, że ma już dość ojca, który wspiera tylko to, czym może się chwalić przed przyjaciółmi, i od tamtej pory nie zamienili ze sobą ani jednego słowa.
A jednak stał tam, w pierwszym rzędzie, słuchając jej obrony.
Nie uśmiechnął się i nie uniósł ręki, żeby ją powitać. Po prostu powoli wstał z siedzenia.
Za nim, niczym cicha, niepowstrzymana fala, zaczął gromadzić się cały wydział.
Nie wstali z litości ani dlatego, że znali historię kryjącą się za jej włosami.
Stali tak z czystego, ciężko wypracowanego szacunku.
Rebecca stała obok niej, studenci z tyłu, a nawet doktor Samira stała. Wszyscy patrzyli na nią tak, jak ludzie patrzą na kogoś, kto przeszedł przez piekło, a mimo to zdecydował się dotrzeć do celu.
Selena wzięła jeden głęboki oddech i rozpoczęła swoją prezentację.
Jej głos był początkowo szorstki, ale nie załamał się. Opisała archiwum, broniła swojej skomplikowanej metodologii i połączyła lata danych z precyzją, o której istnieniu nie miała pojęcia.
Każdy slajd stawał się fizycznym ciosem w to, do czego próbowali ją sprowadzić, a każda odpowiedź, której udzielała, była niczym kolejne drzwi zatrzaskujące się przed zadowoloną z siebie twarzą Huntera.
Kiedy w końcu pytania dobiegły końca, synod zażądał przeprowadzenia narady w cztery oczy, a Selena wyszła z sali z lodowatymi dłońmi.
Rebecca ją objęła, kilku uczniów ścisnęło jej palce, po czym jej ojciec podszedł bliżej i stanął tuż przed nią.
„Hunter zadzwonił do mnie wczoraj wieczorem” – powiedział Carson poważnym, niskim głosem.
„Próbował mnie przekonać, żebym dziś nie przychodził i powiedział mi, że jesteś niestabilny psychicznie i kompletnie straciłeś rozum” – dodał.
Selena poczuła, jak ziemia pod jej stopami zmienia się, a jej serce waliło jak u uwięzionego ptaka.
„I naprawdę mu uwierzyłeś?” zapytała, przygotowując się na odpowiedź.
Carson przełknął ślinę, a w jego oczach pojawiło się głębokie i bolesne zrozumienie.
„Nie, a po tej rozmowie odkryłem coś, o czym Hunter nawet nie myśli, że wiem” – powiedział, zerkając w stronę zamkniętych drzwi pokoju.
Werdykt jeszcze nie zapadł, ale to, co miał jej powiedzieć ojciec, miało wszystko zmienić.
