Nie puścił jej, a Barbara powoli podeszła bliżej od tyłu, trzymając w ręku ciężkie kuchenne nożyczki.
Selena poczuła zimny metal na karku, zanim w pełni zrozumiała, co się dzieje, a potem pierwszy kosmyk włosów opadł na podłogę.
Krzyk, który wyrwał się z jej gardła, brzmiał obco, surowo i rozpaczliwie.
„Zobaczmy, czy to pomoże ci zrozumieć twoje miejsce w tym domu” – szepnęła Barbara tuż przy jej uchu, a w jej głosie nie było ani krzty ciepła.
Kolejny zamek spadł na podłogę, potem następny, podczas gdy Hunter trzymał ją w miejscu, jakby obezwładniał niebezpiecznego przestępcę.
Selena walczyła, płakała i drapała stopy o podłogę, ale miesiące wyczerpania i nieprzespane noce nie były w stanie pokonać siły mężczyzny, który postanowił złamać jej ducha.
Ciągnięcie paliło jej skórę głowy, a szorstki, metaliczny dźwięk nożyczek zdawał się przecinać jej duszę przy każdym cięciu.
„Oni są kompletnie chorzy!” krzyknęła, walcząc z duszącą siłą jego rąk.
Barbara nawet nie drgnęła i kontynuowała z przerażająco precyzyjnym spokojem.
„Żaden poważny komitet nie potraktuje cię poważnie, skoro tak wyglądasz, więc jutro będziesz siedzieć zamknięta w tym domu, dokładnie tam, gdzie twoje miejsce” – oświadczyła.
Gdy w końcu ją puścili, Selena osunęła się na kolana, łapiąc oddech, jakby dopiero co wynurzyła się z głębokiej wody.
Pełznęła w stronę łazienki, trzymając telefon w ręku, zatrzasnęła drzwi i zamknęła je na klucz, zanim którykolwiek z nich zdążył ją powstrzymać.
To, co zobaczyła w lustrze, sprawiło, że poczuła skurcz żołądka: krzywe, postrzępione kosmyki włosów, nierówne plamy, jedna skroń prawie ogolona, opuchnięte, zaczerwienione oczy i twarz kobiety, która właśnie została głęboko upokorzona we własnym domu.
Trzęsła się przez kilka minut, płacząc bezgłośnie, gdy cały ciężar przemocy spadł na nią, lecz potem coś w jej wnętrzu przestało się łamać i zaczęło przekształcać się w coś niezniszczalnego.
Wyjęła telefon, zamówiła przejazd współdzielony i spakowała swoją rozprawę, czasopisma naukowe i jedną zmianę ubrań do małego plecaka.
Wyszła z mieszkania bez pożegnania, ignorując stłumione krzyki Barbary dochodzące z salonu i wściekłe, rozpaczliwe rozkazy Huntera, który kazał jej wrócić.
Zameldowała się w tanim motelu na skraju miasta, spała zaledwie trzy godziny i zanim wschodziło słońce, dotknęła okna, pożyczyła nożyczki z recepcji, aby naprawić okropny bałagan przed lustrem.
Włożyła granatową marynarkę, stłumiła płonący gniew w kąciku serca, w którym dawniej mieszkał strach, i ruszyła w stronę kampusu z wysoko uniesioną głową.
Nie wiedziała jeszcze, że wejście do tego pokoju zniszczy coś więcej niż tylko jej małżeństwo, ale wiedziała, że nie może już się wycofać.
