WATYKAN TRZĘSI SIĘ. PAPIEŻ LEON W KOŃCU PRZYZNAJE SIĘ DO SWOJEJ RELIG… Zobacz więcej

Miały ogromne znaczenie.Jednakże służba nie ukoiła jego osobistej samotności.Gdy zbliżał się do sześćdziesiątki, samotność stała się bardziej odczuwalna.

Czasami wracał z uroczystości publicznych do pomieszczeń, w których panowała tak cisza, że ​​odgłos jego kroków zdawał się być natarczywy.

Miał kolegów, ale niewielu bliskich przyjaciół.

Ludzie często wyrażali podziw, ale podziw nie był tym samym, co bycie zrozumianym.

Mógł rozmawiać o kwestiach duchownych ze współwyznawcami, ale trudno mu było przyznać się do własnych wątpliwości.

Im więcej obowiązków brał na siebie, tym bardziej niekomfortowo czuł się w obliczu bycia bezbronnym.

Obawiał się, że przyznanie się do samotności może zostać zinterpretowane jako brak satysfakcji z wykonywanego zawodu.

Obawiał się również, że kwestionowanie jego życia emocjonalnego może ujawnić słabości, nad którymi uczył się panować przez dziesięciolecia.

Stopniowo Maya stała się osobą, z którą mógł otwarcie rozmawiać.

Ich rozmowy zaczęły coraz bardziej zaprzątać jego myśli.

Z niecierpliwością czekał na spotkania z nią.

Kiedy projekt renowacji wymagał od niej wyjazdu, był rozczarowany jej nieobecnością.

Zaczął zauważać zwykłe rzeczy.

Sposób, w jaki robiła pauzy, zanim odpowiedziała na trudne pytania.

Sposób, w jaki odgarniała luźne włosy z twarzy podczas pracy.

Sposób, w jaki czasami tak bardzo pochłaniało ją objaśnianie obrazu, że zapominała dopić kawę.

Podziwiał jej inteligencję.

Jednak sam podziw nie mógł wyjaśnić ciepła, jakiego doświadczył w jej obecności.

Początkowo nie chciał bliżej przyjrzeć się tym uczuciom.

Powtarzał sobie, że przyjaźń jest naturalną i zdrową częścią życia.

Nie było nic złego w docenianiu towarzystwa innego człowieka.

To była prawda.

Wiedział jednak, że przywiązanie emocjonalne może rozwijać się stopniowo, co może utrudniać rozpoznanie granic, dopóki nie ulegną one zmianie.

Podczas modlitwy próbował zrozumieć, co się dzieje.

Zapytał, czy nie myli wdzięczności z uczuciem.

Zastanawiał się, czy lata izolacji sprawiły, że zwykła przyjaźń nabrała niezwykłego znaczenia.

Zastanawiał się nad ograniczeniem ich rozmów.

Potem, za każdym razem gdy się spotykali, niepewność powracała.

Problem nie polegał na tym, że Maya namawiała go do porzucenia zobowiązań.

Nie, nie zrobiła tego.

Problem polegał na tym, że w jej obecności czuł się coraz bardziej żywy.

I nie wiedział, jak pogodzić to uczucie z życiem, jakie obiecał prowadzić.

Nieoczekiwane popołudnie nad morzem

Kilka miesięcy po ich pierwszym spotkaniu Gabriel udał się do fikcyjnego nadmorskiego miasteczka Porto Serena, aby odpocząć.

Jego harmonogram stał się wyczerpujący.

Spory administracyjne, wystąpienia publiczne, obowiązki duszpasterskie i ciągła korespondencja sprawiły, że był fizycznie wyczerpany.

Zaufany kolega namówił go, aby spędził kilka dni z dala od swoich zwykłych obowiązków.

Zgodził się niechętnie.

W chłodniejszych miesiącach Porto Serena było spokojnym miejscem.

Łodzie rybackie odpoczywały w pobliżu portu, wąskie uliczki prowadziły w stronę starych kamiennych domów, a morze zmieniało kolor w ciągu dnia.

Gabriel spędził swój pierwszy poranek spacerując wzdłuż nabrzeża.

Lubił przebywać w miejscach, w których ludzie nie rozpoznawali go od razu.

Bez formalnych ceremonii i zaplanowanych spotkań mógł poruszać się we własnym tempie.

Zatrzymał się w małej kawiarni i zamówił herbatę.

Siedząc pod pasiastą markizą, usłyszał, jak ktoś woła jego imię.

„Ojcze Gabrielu?”

Odwrócił się.

Maya stała kilka kroków dalej, niosąc płócienną torbę wypełnioną książkami.